Caleb Landry Jones levert indringende prestatie in Locarno-première van Down the Arm of God

Peter Brunner's indie drama verkent geloof, dakloosheid en verdeeldheid in een kleine stad met steun van producent Luc Besson

Caleb Landry Jones schittert in Down the Arm of God, een aangrijpend indie drama dat in première ging op het Filmfestival van Locarno. De film volgt een pas gewijde predikant die spanningen moet overbruggen tussen zijn conservatieve gemeente en een groep daklozen aan de rand van een klein Texaans stadje.

Regisseur Peter Brunner keert terug met tweede samenwerking

De Oostenrijkse filmmaker Peter Brunner regisseert het project, zijn tweede film met Jones na hun eerdere werk To the Night. Producent Luc Besson verleent steun samen met andere financiers. Brunner haalt sterke prestaties uit zowel professionele acteurs als niet-professionals die eigen ervaringen met dakloosheid inbrengen.

Cinematograaf Peter Flinckenberg vangt het kenmerkende Texaanse licht met energie en warmte, waardoor het verhaal ondanks het zware onderwerp een uitnodigende visuele textuur krijgt.

Verhaal draait om moreel dilemma van jonge predikant

Jones speelt Nick, een jonge predikant uit Dallas die een bescheiden gemeente bij de Panhandle komt leiden. Zijn overwegend witte kudde reageert met angst en vijandigheid wanneer hij hen oproept om een tiental daklozen te helpen die in een provisorisch kamp verblijven. Een lokale verpleegster biedt medische hulp, terwijl een jonge vrouw genaamd Raven opduikt als beschermende leider onder de kampbewoners.

Prominente dorpsbewoners, waaronder een familie gespeeld door Nick Stahl en Mena Suvari, verzetten zich tegen het idee om de daklozen onderdak te bieden in gemeenschapsruimtes. De spanningen lopen uit op protesten en geweld terwijl de stad worstelt met eigen vooroordelen en angsten.

Film balanceert emotionele prestaties tegen zwaar aangezette boodschap

Het scenario, mede geschreven door Jones en Brunner, legt rauwe discussies vast die diepe nationale verdeeldheid weerspiegelen. De prestaties voelen oprecht aan en het verhaal krijgt lof voor zijn empathie jegens de daklozen, van wie velen veteranen zijn or kampen met psychische problemen.

Critici merken op dat de dorpsbewoners uniform als intolerant worden neergezet met weinig positieve eigenschappen, waardoor het verhaal soms te polemisch aanvoelt. Het gebrek aan specifieke details over het kerkgenootschap of economische realiteit laat ook enige theologische en sociale context onderbelicht.

Hoopvol slot na tragische lijn

Het verhaal bouwt op naar een verwachte tragische climax, hoewel de nasleep snel verloopt. Een rustige, ontroerende slotscène bevat Jones' echte vader in een cameo. Originele countryfolk-nummers, gecomponeerd en uitgevoerd door Rhonda Bennett die op het scherm verschijnt als een van de daklozen, zorgen voor extra emotionele diepgang tijdens de aftiteling.

Tags bij dit artikel