Langjarige lezers van George R.R. Martin wachten nog altijd op het volgende deel in zijn epische fantasy-saga, en de lange wachttijd heeft geleid tot wijdverbreide speculatie over de redenen achter de vertraging. Ondertussen houdt Brandon Sanderson een betrouwbaar publicatieschema aan dat zijn publiek elk jaar voorziet van nieuwe titels in meerdere series.
De twee auteurs delen overlappende lezersgroepen en een focus op hetzelfde genre, waardoor vergelijkingen van hun tijdschema’s vaak voorkomen. Sanderson gaf onlangs zijn visie op het onderwerp tijdens een optreden op FanX Salt Lake. Hij beschreef zijn eigen methode als consistent in plaats van uitzonderlijk snel en schreef het verschil toe aan een aangeboren vermogen om kleine dagelijkse vooruitgang te boeken.
Ik ben niet echt snel. Ik ben echt gestadig, en dat komt niet door iets aan mij. Het is gewoon zo dat ik geboren ben met een psychologie die goed is in het elke dag opstaan en een klein beetje doen.
Sanderson merkte op dat sommige collega-schrijvers, waaronder Martin, putten uit krachtige inspiratiemomenten die moeilijker te plannen zijn. Dit onderscheid benadrukt hoe individuele temperamenten de productiviteit beïnvloeden. Recente updates van Martin hebben ook gewezen op externe levensgebeurtenissen die zijn voortgang op het langverwachte boek hebben onderbroken.
De kernboodschap van Sandersons opmerkingen is dat het tempo van de ene auteur geen zinvolle maatstaf vormt voor de ander. The Winds of Winter maakt deel uit van A Song of Ice and Fire, een serie waarvan de kwaliteit rechtstreeks voortkomt uit Martins doordachte methode. Fans blijven verlangen naar een afsluiting, vooral nadat het verdeeldheid zaaiende einde van de Game of Thrones-televisiebewerking velen op zoek heeft doen gaan naar een bevredigender literair slot.
Schrijvers onder druk zetten om sneller te werken, brengt het risico met zich mee dat de diepgang die het werk kenmerkt, wordt aangetast. Verschillende creatieve ritmes leveren verschillende sterke punten op, en het afdwingen van uniformiteit negeert de realiteit van hoe verhalen van deze omvang tot stand komen.