The Further Mis-Adventures of Cliff Booth valt al op door enkele structurele mijlpalen voordat het publiek de kwaliteit beoordeelt. Het is het eerste echte vervolg in het filmografie van scenarist Quentin Tarantino. Ook is het voor het eerst sinds From Dusk Till Dawn uit 1996 dat Tarantino een scenario schrijft voor een andere regisseur.
David Fincher regisseert de film en maakt daarmee zijn eerste vervolg sinds Alien 3 uit 1992. De film sluit Finchers exclusieve periode bij Netflix af, een opmerkelijk hoofdstuk voor de filmmaker die bekendstaat om zijn precieze visuele stijl.
Ondanks deze interessante aspecten levert de film rond de stuntman Brad Pitt slechts bescheiden entertainment. Het bevat de verwachte scherpe dialogen en verzorgde beelden van het duo Tarantino en Fincher, maar leunt sterk op sfeer met beperkte narratieve drive.
De actie verplaatst zich naar 1977, acht jaar na de gebeurtenissen uit Once Upon a Time... in Hollywood. Pitts pragmatische Cliff Booth runt nu een bioscoop, werkt als bartender en neemt af en toe klusjes als fixer aan, terwijl hij tijd doorbrengt met zijn vader. De eerste negentig minuten schetsen vooral dit dagelijkse ritme voordat er een substantieel plot op gang komt.
De bijrollen worden gespeeld door Scott Caan als televisiestar, Carla Gugino als zijn vrouw met eerdere banden met Booth, Elizabeth Debicki als een agent en Yahya Abdul-Mateen II als een Blaxploitation-acteur. Deze personages cirkelen rond Booth maar krijgen pas laat in de film enige ontwikkeling.
Pitt brengt Booths relaxte maar waakzame houding overtuigend neer. Het personage profiteert van Tarantino's duidelijke genegenheid, maar het losstaande verhaal toont dat Booth het best functioneert als bijfiguur in plaats van als solo-hoofdrolspeler. Zijn relatie met Debicki's personage vormt de sterkste lijn, maar blijft onderontwikkeld tot de gewelddadige climax.
De film leunt sterker op Tarantino's kenmerkende ironie, opent met een nagespeelde Blaxploitation-film en levert snelle dialogen. Finchers inbreng komt vooral tot uiting in de strakke beelden en de viscerale slotactie, niet in diepere stilistische kenmerken.
De film krijgt een tweewekelijkse IMAX-vertoning vanaf 25 november. Waarnemers merken op dat de dialoogrijke aanpak mogelijk minder geschikt is voor het grote formaat, zeker in vergelijking met effectgedreven titels.
Al met al functioneert de film als een lichte zijsprong in plaats van een grote statement. Kijkers die een even gelaagd Hollywood-portret als de voorganger verwachten, zullen hun verwachtingen moeten bijstellen.