Bijna perfecte films verpest door één vreemde of zwakke scène

Deze bekroonde films leveren over het algemeen meesterlijk verhalen, maar struikelen over één moment dat hen van ware perfectie afhoudt.

Ware perfectie in de cinema blijft zeldzaam, omdat zelfs de sterkste films meestal minstens één kleine tekortkoming hebben. Een handvol films komt opmerkelijk dicht in de buurt en levert krachtige prestaties, strakke regie en gedenkwaardige verhalen die veel lof oogsten. Toch bevat elk van de volgende titels één scène of kort moment dat uit de toon valt en voorkomt dat ze absolute meesterwerken worden.

Kill Bill Vol. 2 struikelt over een onduidelijke onthulling tijdens de presentie

Quentin Tarantino had begin jaren 2000 ruime speelruimte en Kill Bill: Vol. 2 toont zijn kenmerkende stijl met scherpe dialogen en inventief geweld. De film verloopt voor het grootste deel vlot, maar één korte klassequentie springt eruit als vreemd verwarrend. Nadat de naam van de Bride als Beatrix Kiddo wordt onthuld, springt het verhaal naar een jonge versie van haar die reageert tijdens een schoolpresentie. Het moment gaat snel voorbij en laat kijkers toch achter met vragen over het doel, zelfs na meerdere kijkbeurten.

The Last of the Mohicans verliest vaart in een potsierlijke kanoachtervolging

Michael Mann gaf in 1992 epische omvang en emotioneel gewicht aan The Last of the Mohicans en verwerkte een klassieke roman tot een snel historisch avontuur. Het derde bedrijf bouwt op naar intense confrontaties, maar een kanoachtervolging ondermijnt de spanning. Helden en schurken peddelen achter elkaar aan in een jacht die traag en onbedoeld komisch aanvoelt vergeleken met de sterkere actiescènes.

Once Upon a Time in the West eindigt met een ongelukkig draaiend titels effect

Sergio Leone’s western uit 1968 Once Upon a Time in the West dankt zijn reputatie als mijlpaal aan weidse landschappen en Ennio Morricone’s iconische score. De laatste minuten leveren een verdiende bitterezoete afloop. Daarna beginnen de aftiteling met een titel die onhandig een volle cirkel draait voordat hij krimpt, een effect dat vandaag de dag stuntelig en gedateerd oogt.

Pulp Fiction bevat een overbodige, racistisch getinte cameo-zin

Tarantino’s meesterwerk uit 1994 Pulp Fiction blijft een ijkpunt voor non-lineair vertellen en memorabele personages. Eén korte uitwisseling tijdens de opruiming in de diner valt op om andere redenen. Het personage Jimmie van Tarantino gebruikt taal die vooral voor shockeffect lijkt ingevoegd, zonder dat het verhaal vordert of het personage verdiept, een keuze die ook kritiek kreeg van castleden die bij de opnames aanwezig waren.

The Godfather Part II toont een te voor de hand liggende symbolische taart

Francis Ford Coppola’s vervolg uit 1974 The Godfather Part II behoort tot de grootste prestaties in de Amerikaanse cinema en combineert persoonlijk drama met politieke intriges. Tijdens een verjaardagsfeest voor Hyman Roth wordt een taart met een afbeelding van Cuba aangesneden en uitgedeeld aan gasten die de macht over het eiland willen grijpen. De visuele metafoor komt zonder de subtiliteit die de rest van de film kenmerkt.

The Irishman’s winkeliersafstraffing legt de beperkingen van de-aging bloot

Martin Scorsese’s gangsterepos uit 2019 The Irishman biedt een reflectieve blik op misdaad en gevolgen over tientallen jaren. Een belangrijke flashback toont Frank Sheeran die een winkelier confronteert nadat zijn dochter meldt dat ze is geduwd. In een breed kader onthult de sequentie de grenzen van digitale verjonging: een oudere Robert De Niro beweegt als een man die ver voorbij de beoogde leeftijd van het personage is, waardoor het geweld minder overtuigend overkomt dan bedoeld.

Tags bij dit artikel