Alternative rock bereikte enkele van zijn hoogtepunt in de jaren tachtig en negentig, maar sterke releases bleven ook in het nieuwe millennium verschijnen. Vooral de jaren 2000 en het begin van de jaren 2010 leverden verschillende albums op die tot de beste moderne werken van het genre behoren.
Wilco's Yankee Hotel Foxtrot verscheen in 2001 en viel meteen op als een van de meest overtuigende indie- en alternatieve rockstatements van het tijdperk. Het album combineert rustige texturen met diepere lyrische verkenningen van liefde, verlies en bredere sociale thema's. De naadloze flow over meer dan vijftig minuten houdt luisteraars betrokken zonder enige sleur.
Het derde album van Arcade Fire, The Suburbs uit 2010, put uit klassieke rockinvloeden terwijl het een eigen eclectische weg inslaat. De plaat mengt Springsteen-achtige vertelkunst met onverwachte elementen, waaronder het opvallende nummer dat de disco-energie van Blondie oproept. Het blijft een van de meest toegankelijke en volledig uitgewerkte werken van de band.
The National leverde met de release van High Violet in 2010 een bijna perfecte distillatie van hun sound. Het album balanceert melancholie met passie en bevat talrijke memorabele hooks en cathartische momenten. Het staat comfortabel naast fanfavorieten uit eerdere en latere periodes in de carrière van de band.
My Chemical Romance ging met The Black Parade in 2006 over de grenzen heen. Het conceptalbum combineert alternatieve rock, pop en punk terwijl het zware emotionele thema's dieper uitdiept dan veel tijdgenoten. Het geldt als het meest ambitieuze en blijvende werk van de band.
Yeah Yeah Yeahs stopten scherpe punkspirit en sterke alternatieve rockelementen in hun compacte album Fever to Tell uit 2003. De korte, pakkende nummers blijven nooit te lang hangen en de plaat is opmerkelijk goed verouderd terwijl het de sterkste collectie van de band tot nu toe blijft.
De rockopera American Idiot van Green Day uit 2004 weerspiegelt de politieke en sociale spanningen van die tijd door een boze maar gepassioneerde lens. Het album fungeert zowel als tijdscapsule als nog steeds vitale luisterervaring die jaren later nog steeds sterk overeind staat.
Queens of the Stone Age creëerden met de release van Songs for the Deaf in 2002 een onderscheidende luisterervaring. Het album gebruikt radio-interludes om een ruime selectie uitstekende alternatieve rocknummers te omlijsten en markeert een van de creatieve pieken van de band.
Tame Impala, in wezen het project van Kevin Parker, produceerde met Lonerism uit 2012 een van de sterkste rockalbums van de eeuw. De plaat onderscheidt zich door zijn vloeiende, samenhangende structuur die volledige albumluisterbeurten beloont, ook al schitteren individuele nummers op latere releases soms nog meer.
Het album In Rainbows van Radiohead uit 2007 stroomt met opmerkelijke consistentie door de tracklist. Hoewel sommigen de plaats ervan ten opzichte van eerder werk bediscussiëren, past het perfect in de 21e eeuw en levert het sterke alternatieve rockmomenten die tot de beste van de band behoren.
Het debuut Turn on the Bright Lights van Interpol uit 2002 vangt het postpunkrevivalsound met intelligentie en originaliteit. Het album dient als ideaal instappunt voor het subgenre en voldoet aan de aanzienlijke hype rond de release.