Engeland staat al in de zestiende finales van het WK, maar het ticket werd opnieuw ondertekend door de twee grote sterren. Jude Bellingham en Harry Kane voorkwamen dat Thomas Tuchel weer een grauwe avond beleefde in een wedstrijd die de beperkingen van een team met zoveel talent op papier blootlegde.
Panama creëerde met weinig middelen gevaar telkens het kon counteren en herinnerde de Engelse fans aan de slechtste sensaties uit het tijdperk-Southgate. De bondscoach en het discours veranderden, maar het voetbal op het veld leek te veel op dat van altijd.
Velen verwachtten een radicale verandering met de komst van Tuchel. In plaats daarvan toonde het team veel balbezit, weinig tempo en nauwelijks echt gevaar tegen een tegenstander die de ruimtes wist te benutten. De vraag blijft dezelfde: op welk huis doelt 'Football's coming home' eigenlijk?
Tuchel probeerde variaties in de basisopstelling, schoof spelers rond en raakte opnieuw verstrikt in hetzelfde debat. Er zijn namen, individuele kwaliteit en balcontrole, maar een overtuigende collectieve idee ontbreekt.
Voor het toernooi werd gesuggereerd dat Jude Bellingham zijn plek niet zeker had. Tuchel benadrukte dat niemand was vrijgesteld en dat de prestaties zouden bepalen. Het antwoord van de middenvelder van Real Madrid was op het veld overtuigend.
Hij scoorde en was de beste tegen Kroatië, nam het leiderschap op zich tegen Ghana en de bondscoach gaf uiteindelijk toe aan de feiten. "We kunnen op Jude vertrouwen in deze momenten. Hij heeft de vastberadenheid, het karakter en dat competitieve aspect dat het verschil maakt", legde Tuchel uit na de openingswedstrijd.
Ik denk dat dit het WK van de sterren is. Wanneer de sterren verschijnen, gaat het goed met de selectie
Het tweede doelpunt van Engeland was een collectief kunstwerk van Bellingham en Kane. De diepe run van de 10, zijn controle en de perfecte bal in de zestien stelden de aanvaller van Bayern in staat zijn tegenstander te passeren met een schijnbeweging en een precieze afwerking.
In de 22e minuut onderbrak de scheidsrechter de wedstrijd voor de hydratatiepauze. De maatregel leidde tot onmiddellijk gefluit in het MetLife Stadium: het was slechts 23 graden en er viel een stortbui. Veel toeschouwers vonden de onderbreking onnodig en ritmeverstorend.
De trein die New York met het stadion verbindt, steeg tijdens het toernooi van 5 dollar naar 98 dollar voor een retour. Tijdens de wedstrijd veranderde de regen de tribunes in een geïmproviseerde markt voor regenjassen à 10 dollar per stuk, die snel uitverkocht waren.
Op het WK in de Verenigde Staten herhaalt het gevoel dat er altijd iemand is die zaken wil doen zich bijna elke dag. Het is immers het land van de kansen.