BBC-miniserie legt de meedogenloze kern van Agatha Christie's And Then There Were None bloot

Sarah Phelps en Craig Viveiros leveren een sobere, compromisloze adaptatie die de sombere sociale kritiek van de roman eert

Agatha Christie geldt als de onbetwiste meester van de whodunit en weinig werken tonen haar vakmanschap krachtiger dan de roman And Then There Were None uit 1939. Het bestverkochte mysterie aller tijden heeft talloze verfilmingen voor film, televisie en toneel geïnspireerd. Daartussen verdient de driedelige BBC-miniserie uit 2015 bijzondere lof vanwege de trouw aan de sombere sfeer en de compromisloze analyse van menselijke tekortkomingen.

Een getrouwe weergave van Christies sinistere klassieker

Tien vreemden ontvangen een uitnodiging voor een afgelegen eiland onder de mysterieuze naam U.N. Owen. Eenmaal aangekomen onthult een opgenomen boodschap de verborgen misdaden van elke gast, waarna de moorden beginnen. De miniserie, geschreven door Sarah Phelps en geregisseerd door Craig Viveiros, blijft trouw aan Christies structuur en versterkt het gevoel van dreiging door stormachtige zeeën, donder en kaarslichtspanning.

De productie vermijdt het verzachten van de nihilistische toon van de roman. Ze toont een ensemble van diep gebrekkige individuen wier daden variëren van rechterlijke vooringenomenheid en medische nalatigheid tot openlijk geweld en onverschilligheid. Hun afdaling in paranoia en wederzijdse argwaan verloopt met weinig hoop op verlossing.

Sterk ensemble brengt complexe personages tot leven

Een bekwaam cast levert het psychologische gewicht dat het verhaal vraagt. Charles Dance speelt een strenge rechter, Toby Stephens een gecompromitteerde arts, Sam Neill een in ongenade gevallen generaal en Aidan Turner een op winst beluste huurling. Bijrollen zijn onder meer Miranda Richardson als een vrome maar bevooroordeelde vrouw en Douglas Booth als een meedogenloze socialite. Elke vertolking benadrukt het thema dat uiterlijke fatsoenlijkheid vaak diepe morele corruptie maskeert.

Behoud van de sociale kritiek van de roman

Het verhaal, dat zich afspeelt vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, gebruikt de geïsoleerde setting om het Engelse klassensysteem en individuele verantwoordelijkheid te ontleden. De miniserie houdt deze focus vast en toont hoe de personages vasthouden aan zelfrechtvaardigingen terwijl het recht hen inhaalt. Kleine aanpassingen voor hedendaagse gevoeligheden versterken de oorspronkelijke kritiek op egoïsme, vooroordelen en de grenzen van het rechtssysteem.

Anders dan lichtere Christie-verfilmingen of toneelversies die het publiek meer troost boden, weigert deze versie een gemakkelijke oplossing. De aangrijpende slotscène laat kijkers achter met de aanhoudende menselijke narcisme lang na de laatste misdaad.

Tags bij dit artikel