Backrooms-film van Kane Parsons raakt oerangsten via griezelige geheugenverval

Major spoilers ahead for Backrooms. Kane Parsons heeft zijn populaire YouTube-serie omgevormd tot een speelfilm die dit weekend zijn eigen weg baant aan de kassa. Het project onderscheidt zich zelfs onder andere originele horrorreleases door in te spelen op de groeiende belangstelling voor liminale horror, een stijl die Backrooms de afgelopen jaren heeft helpen populariseren.

Backrooms bootst de werkelijkheid na met bewuste vertekeningen

De film presenteert de Backrooms, ook wel het Complex genoemd, als een uitgestrekte ruimte die locaties uit de echte wereld weerspiegelt, vooral indoor, door mensen gemaakte omgevingen. Het kopieert ook selectief mensen. Winkelier Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, vergelijkt het geheel met iemand die nog nooit een hond heeft gezien en er een probeert te tekenen op basis van een beschrijving. Het resultaat klopt in grote lijnen, maar laat cruciale details vreemd scheef.

Dit effect komt voort uit een soort paranormale storing die het unheimliche veroorzaakt. De setting voelt vertrouwd maar fundamenteel verkeerd, wat onbehagen schept zonder te leunen op traditionele jumpscares.

Vergankelijkheid van het geheugen drijft de centrale horror

Horror raakt vaak diepgewortelde menselijke angsten, en Backrooms voegt lagen existentiële zorg toe rond verval en vergeten. Het geheugen is geen perfect verslag. Het vermengt feitelijke gebeurtenissen met persoonlijke interpretatie, en verschillende mensen herinneren zich hetzelfde moment op tegenstrijdige manieren, zoals onderzocht in Akira Kurosawa's Rashomon.

De Backrooms belichamen dit idee door dicht genoeg te lijken om nostalgie of herkenning op te roepen, terwijl ze vervormd genoeg blijven om angst te wekken. De Still Life-kopieën van mensen illustreren dit duidelijk. Ze blijven herkenbaar als mensen, maar hun gelaatstrekken lijken vervormd en incorrect. Parsons put uit surrealistische tradities zoals het werk van Salvador Dalí en de films van Alejandro Jodorowsky om deze verontrustende kwaliteit te versterken.

Echte foto uit 2003 vormt authentieke basis

De visuele stijl gaat terug op een foto die in 2019 wijd verspreid raakte na een anonieme 4chan-post. Online onderzoekers traceerden de afbeelding later naar een serie foto's die tijdens renovaties in een HobbyTown-winkel in Oshkosh, Wisconsin, zijn gemaakt. De locatie, nu een RC-racebaan, fungeerde in de jaren zeventig als meubelzaak.

Setting in 1990 versterkt pre-internetmysterie

Het verhaal speelt zich af in 1990, een bewuste keuze die de kloof benadrukt tussen verifieerbare pre-internetgegevens en de vele details die door de tijd verloren zijn gegaan. Jongere kijkers zien die jaren vaak als een periode waarin informatie in fragmenten bestond, deels bewaard en deels gewijzigd of volledig gewist. De Backrooms weerspiegelen datzelfde gevoel van een gedeeltelijk, onbetrouwbaar bestaan.

De toegang tot het rijk gebeurt via no-clipping, een term ontleend aan videogameglitches waarbij een personage door een muur in een onbedoelde ruimte belandt. Het concept vangt pure culturele onderstromen: de werkelijkheid gefilterd door een onbedoelde lens.

Uiteindelijk suggereert de film dat iedereen al in een persoonlijke versie van de Backrooms leeft, gevormd door individuele waarnemingen. Die realisatie blijft bij het publiek hangen lang na de laatste scène.