Audrey Hobert beheerst het podium op Staircase to Stardom-tour met circusachtige capriolen

De singer-songwriter brengt een gedurfde persoonlijke visie naar de liveshows van haar debuutalbum, met stunts, songwriting-origines en lessen van branchegenoten

Audrey Hobert heeft de schijnwerpers met volledige creatieve zeggenschap in handen genomen. De 27-jarige popzangeres en songwriter staat momenteel aan het hoofd van haar Staircase to Stardom-tour, waarbij ze bijna elk element van de bijna uur durende productie zelf heeft vormgegeven.

Op een recente stop in The Wiltern in Los Angeles opende Hobert de show op stelten, gekleed in een trenchcoat en met een banjo in de hand, waarmee ze meteen een speelse, theatrale toon zette die past bij de geest van haar debuutalbum Who’s The Clown.

Hobert zet persoonlijke stempel op liveoptredens

De avond bevatte verschillende kenmerkende momenten die Hobert zelf bedacht. Een bandlid verzorgt de rekwisieten tijdens de set, terwijl Hobert later een trampoline pakt voor een energieke uitvoering van haar hitsingle Sue Me. Ze springt door de intro, maakt meerdere splits in een jurk en stapt er vervolgens af om verder te zingen. De show sluit af met een toegift van hetzelfde nummer, waarbij ze het publiek vraagt hun telefoon even weg te leggen voor een tweede ronde; de enthousiaste menigte gehoorzaamt graag.

Niets is zo leuk als mijn eigen ideeën hebben, ze uitproberen en kijken wat werkt.

— Audrey Hobert, Interview met The Hollywood Reporter voorafgaand aan de tourstart

Van tv-schrijven naar hitsongwriting

Hoberts weg naar het podium begon achter de schermen. De afgestudeerde van NYU en dochter van televisieauteur Tim Hobert werkte eerst als tv-schrijver voordat ze zich op muziek richtte. Ze schreef mee aan meerdere nummers op het album The Secret of Us van jeugdvriendin Gracie Abrams, waaronder de doorbraaksingle I Love You, I’m Sorry. Haar broer Malcolm Todd heeft zich ook ontwikkeld tot een snel opkomend artiest.

De release van Who’s The Clown vorig jaar kreeg brede kritische lof voor de pakkende melodieën en eerlijke, herkenbare teksten. Sue Me, het opvallendste nummer van het album, bevat de herhaalde refreinregel “Sue me, I wanna be wanted” en spreekt luisteraars sterk aan.

Omgaan met roem en creatieve druk

In gesprek reflecteert Hobert op de snelle overgang van werk achter de schermen naar zichtbaarheid in de schijnwerpers. Ze geeft toe dat de levensstijlverandering mentale druk en publieke aandacht met zich meebrengt die ze niet volledig had voorzien. Een recente tarotreading op een evenement waarschuwde dat ze “dit jaar veel de wereld in” zou moeten, iets waar ze aanvankelijk tegenop zag.

Ze put perspectief uit het zien hoe haar broer en Abrams met vergelijkbare aandacht omgaan. Hobert beperkt haar tijd online en richt zich op wat ze kan beheersen, met de opmerking dat succes uiteindelijk afhangt van weten wat je écht wilt met je carrière.

Toekomstplannen: meer schrijven en openstaan voor nieuwe formats

Hobert blijft songwriting prioriteren, ook onderweg. Ze staat open voor samenwerkingen met andere artiesten en sluit toekomstig werk in theater of andere performancevormen niet uit, mits de juiste gelegenheid zich voordoet.