Atsuko Okatsuka komt over als iemand die volledig op haar gemak is met haar identiteit en snel haar mening geeft. Toch kostte het jaren van persoonlijke groei en onverwachte wendingen om dit niveau van zelfvertrouwen te bereiken.
Vandaag verkoopt ze arena’s wereldwijd uit en verplaatst ze honderdduizenden tickets over grenzen. Pas in de afgelopen vijf jaar heeft ze zich volledig toegewijd aan een tourrooster.
Haar tweede uur durende special, Father, verscheen afgelopen zomer op Hulu en maakt nu kans op prijzen. In de show noemt ze zichzelf een late bloomer terwijl ze een jeugd beschrijft die drie landen overstak voordat comedy in beeld kwam.
Okatsuka werd geboren in Taiwan en groeide deels op in Japan. Ze kwam in Los Angeles terecht nadat haar oma haar daar op een ongebruikelijke manier naartoe bracht. Na de scheiding van haar ouders deelde ze een garage-appartement met diezelfde oma en haar moeder, die met schizofrenie leefde als ongedocumenteerde immigrant. Als tiener liep ze vaak langs het El Capitan Theatre en bewonderde ze de grandeur vanaf het trottoir, wetend dat haar familie geen geld had voor kaartjes.
Als kind durfde ik niet groot te dromen toen ik de juiste papieren niet had om hier zelfs maar te werken. Ik dacht niet dat ik hier kon werken of naar de universiteit kon gaan of een rijbewijs kon krijgen.
Met Father werd ze de eerste vrouw die headlinet in het historische theater in Los Angeles. De boeking voelde als een voltooiing van een cirkel voor iemand die het theater ooit alleen van buitenaf bekeek.
Okatsuka ontdekte stand-up via een vriendin uit de kerk en schreef zich in voor een Craigslist-workshop genaamd Pretty Funny Women. Zonder veel kunstblootstelling thuis voelde ze zich aangetrokken tot klassieke fysieke performers zoals Lucille Ball. Omdat Engels haar derde taal was toen ze in de Verenigde Staten arriveerde, werden beweging en timing natuurlijke krachten in haar act.
Haar leven heeft serieuze emotionele uitdagingen gekend naast lichtere periodes. Op het podium verwerkt ze die ervaringen door te zoeken naar het absurde. Ze legt uit dat gekkigheid haar hoogste prioriteit blijft bij het vormgeven van materiaal, zelfs wanneer het onderliggende verhaal op papier tragisch zou kunnen lijken.
In het podcastgesprek gaat ze ook in op het maken van het laatste uur, haar diepste optredenvrees, optredens in de buitenlucht voor de oceaan en achtertuinbomen, en haar bewondering voor de recente intieme shows van Justin Bieber die bewijzen dat kleinschalig werk nog steeds kan resoneren.