Zwitserse regisseur Antonin Niclass heeft de Young Audience Award gewonnen op het Annecy Animation Festival met zijn stop-motionkortfilm Into the Forest. De film volgt drie handgemaakte apenpoppen die een kale animatiestudio omtoveren tot een levendig oerwoud met behulp van verbeelding, samenwerking en alledaagse materialen.
De productie is verzorgd door Milos-Films en gefilmd in de studio’s van Hélium Films in Lausanne, Zwitserland. Het project maakt ook gebruik van de Oshi-pop uit Claude Barras’ speelfilm Savages via een samenwerking met Nadasdy Film. Niclass, die is opgeleid aan de National Film and Television School in het Verenigd Koninkrijk, keert terug naar Annecy na eerdere vertoningen van Do Not Feed the Pigeons in 2021 en Coup de Théâtre in 2022.
Met Into the Forest richt hij zich op jongere kijkers en brengt hij tegelijkertijd hulde aan het ambacht van stop-motion. De film combineert precieze handgemaakte animatie, rijk geluid en een evoluerende elektronische score om thema’s als verbondenheid, creativiteit en collectieve inspanning te onderzoeken.
Het oorspronkelijke doel was om kinderen kennis te laten maken met stop-motionanimatie. Onze aap komt tot leven, geanimeerd door menselijke handen, maar breekt vervolgens los van zijn ketenen en moet zijn eigen weg vinden. Dit is het moment waarop een pop ophoudt een object te zijn en een personage wordt.
Animator Timothée Crabbé vond het leuk om live-actionhanden te combineren met de stop-motionorang-oetan en de rig zichtbaar te laten in plaats van deze in de postproductie te verwijderen.
Omdat de film geen dialoog bevat en alleen op apengeluiden leunt om het verhaal te dragen, is muziek een essentieel onderdeel van de reis. Samen met sounddesigner Loic Kreyden en componist Fabio Amurri hebben we een score gemaakt die begint met mechanische, industriële ritmes die de koude studio weerspiegelen en vervolgens overgaat in melodieuzere patronen en natuurlijke ambientgeluiden.
Oorspronkelijke plannen voor een traditionele junglepercussiestijl maakten plaats voor synthesizers toen het team besefte dat de setting een studio in Lausanne bleef en geen verre regenwoud.
Ik hoop dat de jongste kijkers het leuk vinden om deze kleine apen te ontdekken die een thuis proberen te creëren. We wilden geen simpele behind-the-scenes van een animatiefilm maken; we wilden het educatieve aspect stevig verankeren in een meeslepend verhaal, waarin de personages hun redding vinden door hun verbeelding en een vorm van artistieke schepping terwijl ze hun eigen bos bouwen.
De apen improviseren met wat ze vinden en veranderen beperkingen in een persoonlijk, imperfect oerwoud dat ze als hun eigen kunnen beschouwen. Het verhaal benadrukt ook hoe gedeelde inspanning de hele groep ten goede komt.
Wonend in Zwitserland, vlak bij Annecy (met mijn oma die slechts dertig minuten hiervandaan geboren is), duurde het verrassend lang voordat ik de ware omvang van het festival begreep. Het besef kwam pas goed toen ik terugkeerde met de NFTS, mijn filmschool in het Verenigd Koninkrijk. Het voelde als thuiskomen, maar dan door geheel nieuwe ogen gezien.
Het maken van werk voor kinderen stelde Niclass voor nieuwe creatieve uitdagingen die hij zowel uitdagend als lonend vond. Selectie voor de competitie stelde hem in staat de film te delen met zowel een internationaal publiek als lokale families.