De sportjournalist Antoni Daimiel heeft op sociale media zijn vertrek aangekondigd bij Movistar Plus, het platform waar hij bijna vier decennia lang het bekendste gezicht was van de NBA-verslaggeving in Spanje.
Geboren in Ciudad Real in 1970 begon Daimiel zijn professionele loopbaan in 1990 en maakte hij deel uit van een generatie die de sportverslaggeving op televisie vernieuwde.
Zijn naam raakte nauw verbonden met Movistar Plus en de Amerikaanse competitie. Hij beleefde onvergetelijke nachten samen met Andrés Montes en versloeg hoogtepunten als de All-Star in San Antonio in 1996 en de finales van 1998 tussen de Bulls en de Jazz. De laatste jaren vormde hij een duo met Guille Giménez en maakte hij de NBA-nachten weer tot een vaste afspraak voor fans.
Daarnaast was Daimiel directe getuige van de belangrijkste successen van het Spaanse basketbal in de NBA. Hij deed live verslag van de twee titels van Pau Gasol met de Los Angeles Lakers in 2009 en 2010, de historische openingssprong tussen de broers Gasol tijdens de All-Star van 2015 — voor het eerst dat twee broers als starters tegenover elkaar stonden — en de titel van Marc Gasol met de Toronto Raptors in 2019. Ook versloeg hij de emotionele terugtrekking van het rugnummer 16 van Pau Gasol door de Lakers in 2023.
Zijn werk beperkte zich niet tot de NBA. Daimiel verzorgde de commentaar bij de Liga Endesa en de Euroleague en werkte mee aan iconische programma’s als ‘El Día Después’, ‘Informe Robinson’, ‘Generación NBA’, ‘Eurofighters’, ‘El Confesionario’ en ‘Multicámara de LALIGA EA SPORTS’, naast talrijke specials en interviews.
Hij deelde verhalen met Pau Gasol, Ricky Rubio en Nikola Mirotic, beleefde de NBA van binnenuit en bracht zijn stijl naar formats als ‘La Resistencia’ en ‘Ilustres Ignorantes’.
Ik wil aankondigen dat ik niet langer verbonden ben aan MovistarPlus, een bedrijf waar ik 36 jaar aan verbonden was, precies sinds 15 september 1990. Het was het bedrijf van mijn leven, ik koester en zal altijd een familiale dankbaarheid voelen. Hoewel ze me nooit sleutels gaven, was het voor mij meer een thuis dan een huis, een plek waar ik met heel veel mensen heb samengeleefd. De lijst van dankbetuigingen en de schat aan mooie herinneringen is ontroerend en eindeloos. Ik kreeg veel vertrouwen en steun wanneer ik die het hardst nodig had. De omstandigheden hebben deze scheiding veroorzaakt. Er is geen rouw te verwerken, geen haast om mijn werkende leven opnieuw in te richten. De gezamenlijke kinderen, als die er waren, zijn al zelfstandig. Nu word ik een restricted free agent (dat dacht ik alleen in de NBA te zien). Het wordt spannend om een eigen identiteit te herontdekken buiten wat mijn matria was. Het is niet genoeg om met pensioen te gaan, ik zal iets doen. Misschien word ik grillig en duur in mijn nieuwe avonturen. Als iemand dat zo ziet, neem het niet kwalijk, corrigeer me niet en laat me mijn eigen gang gaan. Tot ziens ergens.