Relatieverhalen op het scherm steunen vaak op luide confrontaties die weinig ruimte laten voor nuance. Anna Foglietta kiest een andere aanpak in haar eerste film als regisseur. De Italiaanse actrice begrijpt dat onuitgesproken momenten meer gewicht dragen dan geschreeuwde ruzies, vooral wanneer een stel moeite heeft om innerlijke onrust onder woorden te brengen. Haar film A Common Story onderscheidt zich door zijn terughoudendheid en het uitzonderlijke spel van Alba Rohrwacher en Guido Caprino.
Het verhaal begint met beelden van lege universiteitsgangen die een plotseling gevoel van verlies benadrukken. Alba Rohrwacher speelt Erika en Guido Caprino speelt Mauro, ouders die hun enige kind Irene, gespeeld door Ksenia Borzak, naar college brengen. Ze keren trots maar onrustig terug naar huis. Mauro blijft werken in de bouw naast zijn vader, terwijl Erika haar routine als caissière in de supermarkt en verzorger van haar eigen moeder voortzet.
Erika heeft zichzelf lang gedefinieerd door dagelijkse handelingen van nuttigheid, van het bakken van ontbijtcakes tot het controleren van haar moeder en het runnen van het huishouden. Met haar dochter weg en haar moeder bezig met vrienden verdwijnen die ankers. Bijna 45 jaar oud mist ze de woorden om haar groeiende leegte te benoemen of te delen met Mauro, ondanks hun diepe genegenheid. Het stel heeft nooit openlijk over persoonlijke gevoelens gesproken, waardoor Erika stuurloos en steeds kwetsbaarder raakt.
Mauro probeert het gezin bijeen te houden als de man die dingen repareert via zijn werk in de bouw. De scherpe opmerkingen van zijn vader hebben zijn zelfvertrouwen al aangetast. Wanneer hij hoort dat zijn vader het familiebedrijf heeft verkocht zonder hem te raadplegen, brokkelt nog een pijler van zijn identiteit af. Het zeldzame conflict tussen het stel verloopt grotendeels in stilte en gebaren tot de rauwe emotie naar boven komt, maar ze kunnen de kloof nog steeds niet overbruggen met woorden.
Rohrwacher brengt Erika's stille wanhoop met opmerkelijke finesse over, vooral in een scène waarin ze een telemarketer belt over een schoonheidsproduct en beseft dat ze niet past in het plaatje van een op consumptie gerichte vrouw. Caprino evenaart haar met ingetogen verwarring terwijl Mauro zijn huwelijk ziet rafelen. Hun lichaamstaal en de geladen stiltes tussen hen onthullen een stel op de rand, alleen gedragen door hun blijvende behoefte aan elkaar.