Diego Luna keert terug in de regisseursstoel met “Ashes”, een verfilming van Brenda Navarro’s roman “Ceniza en la boca”. Het verhaal volgt de 21-jarige Lucila, gespeeld door Anna Diaz, die haar leven in Madrid opbouwt na haar aankomst uit Mexico met haar jongere broer. Hoewel de film put uit het kernverhaal van ontheemding en familiebanden uit het boek, toont de uitvoering een versnipperde aanpak die losse momenten boven een doorlopende emotionele opbouw plaatst.

Diaz levert een gelaagde prestatie als centrale kracht

Anna Diaz draagt het project met een magnetische aanwezigheid. Ze portretteert Lucila als een jonge vrouw die meerdere rollen combineert, waaronder au pair-taken en maaltijdbezorging, terwijl ze sociale en juridische obstakels in Spanje trotseert. Diaz beweegt soepel door scènes van energie, durf, verlangen en verdriet, waardoor het personage echt gewicht krijgt, ook als het omringende verhaal incompleet aanvoelt. Haar vermogen om deze wisselingen over te brengen houdt de film boeiend ondanks de structurele zwaktes.

Abrupte tijdssprongen verstoren de emotionele stroom

Het verhaal springt zonder pauze over jaren heen, van de kindertijd en het verlaten worden door de moeder naar het volwassen leven van Lucila in Spanje. Deze snelle overgang laat weinig ruimte voor het publiek om de impact van de vroege gebeurtenissen te verwerken. Details over de gebroken familiedynamiek komen later via gesprekken naar voren, wat een gefragmenteerde ervaring oplevert die meer aanvoelt als een puzzel dan als een samenhangende reis.

Familierelaties missen diepgang en context

Lucila’s moeder, gespeeld door Adriana Paz, en haar broer Diego, vertolkt door Sergio Bautista, krijgen beperkte aandacht. Belangrijke feiten komen snel naar voren, zoals de nieuwe relatie van de moeder en de schoolproblemen van de broer, maar de film onderzoekt zelden de redenen of emotionele impact daarvan. Daardoor rusten de belangrijkste ontwikkelingen bijna volledig op de reacties van Diaz, waardoor kijkers het volledige beeld pas lang na de scènes moeten samenstellen.

Camerawerk slaagt er niet in bijrollen goed te kaderen

Luna toont talent in het halen van sterke acteerprestaties uit zijn cast, maar zijn visuele keuzes laten bijfiguren vaak perifeer aanvoelen. De moeder verschijnt in shots die onzeker lijken over haar plaats in het beeld, wat de potentiële spanning tussen haar en Lucila verzwakt. De camera richt zich op de hoofdrolspeelster maar biedt weinig houvast waar de focus moet liggen tijdens cruciale interacties, waardoor de algehele impact verwaterd raakt.

Laatse wending naar Mexico verbindt de draden niet

Het laatste deel brengt Lucila terug naar Mexico voor een familiebijeenkomst die probeert veranderende ideeën over thuis te onderzoeken. Deze wending komt zonder voldoende opbouw, wat een tonale en visuele disconnectie creëert tussen de Spaanse en Mexicaanse settings. Hoewel Diaz het materiaal blijft doordrenken met leven, blijft de emotionele boog van de reis onderontwikkeld en voelt het verhaal onopgelost.