Angelina Jolie speelt Maxine, een onafhankelijke filmmaker die in het drama Couture wordt meegesleurd in de promotionele verplichtingen van de Paris Fashion Week. De film, die in 2025 in première ging op het Toronto International Film Festival, volgt haar onwillige opdracht om een korte promotiefilm te maken terwijl ze persoonlijke crises doorleeft.
Maxine arriveert met duidelijke reserves over de opdracht. Ze balanceert een moeizame scheiding, afstand tot haar tienerdochter en de voorbereiding van haar eigen passieproject dat binnenkort in productie gaat. Een recente rauwe vampierfilm heeft haar profiel op festivalcircuits versterkt, maar financiële druk dwingt haar toch naar de modeklus, ondanks dat ze de sector als oppervlakkig maar noodzakelijk ziet.
Anders dan de zomerrelease The Devil Wears Prada 2, die een gepolijster beeld van de industrie schetst, streeft Couture naar een realistisch onderzoek. Regisseur Alice Winocour probeert de glamour weg te halen en onderliggende spanningen bloot te leggen, maar de uitvoering mist vaart en duidelijke richting.
Een cruciaal telefoontje van haar arts onthult een borstkankerdiagnose die onmiddellijke operatie vereist. Deze ontwikkeling versterkt Maxines bestaande scepsis tegenover de oppervlakkige elementen rond haar opdracht en dwingt haar tot diepere reflectie over haar weg naar Parijs.
Jolie levert een overtuigende prestatie die Maxine doortrekt met stille veerkracht. Haar zichtbare tatoeages benadrukken de outsiderstatus van het personage zonder zware expositie. Zelfs bij het horen van het nieuws over haar gezondheid vermijdt de vertolking dramatische overreacties en put ze uit de echte ervaringen van de actrice voor extra diepgang.
Het script introduceert verschillende jonge vrouwen die zich een weg banen in de competitieve modewereld, maar geeft hun geen betekenisvolle verhaallijnen. Anyier Anei speelt een model dat is gekozen voor de promotiefilm, Garance Marillier een precieze naaister en Ella Rumpf een visagiste met insiderkennis. Louis Garrel fungeert als Maxines cameraman in een rol die zich vooral beperkt tot fysieke aanwezigheid.
Deze figuren hebben zelden substantiële interactie met de hoofdpersoon, wat resulteert in indrukken van personages die uit ongerelateerde verhalen zijn gehaald. De Engelstalige dialogen voelen vaak onnatuurlijk vertaald aan, vooral in scènes zonder Jolie, wat de algehele impact verder verzwakt.