Elsinore brengt het waargebeurde verhaal van de Schotse acteur Ian Charleson naar het scherm, die zijn laatste optreden als Hamlet gaf terwijl hij in het geheim tegen aids vocht. Andrew Scott speelt de hoofdrol en levert een vertolking die zowel het genie als de stille moed van een man vastlegt die zijn diagnose verborgen hield voor de meeste collega's en het publiek.
Op 13 november 1989 betrad Charleson het toneel van het Londense National Theatre voor wat zijn laatste verschijning als de Deense prins zou worden. Slechts een handvol van de ongeveer 1.000 toeschouwers besefte dat ze geschiedenis zagen. De productie, geschreven door Stephen Beresford, volgt Charlesons laatste maanden met eerlijkheid en terughoudendheid, vermijdt melodrama en eert zijn humor en moed.
De film markeert een nieuwe samenwerking tussen Scott en Olivia Colman, die eerder samen te zien waren in de gelauwerde serie Fleabag. Hier portretteert Colman dr. Margaret Johnson, de arts die Charleson behandelde. Hun scènes benadrukken het stille vertrouwen dat ontstond tussen patiënt en arts in een angstige tijd.
Hoofd grime Nadia Stacey stond voor de uitdaging om beide acteurs terug te brengen naar de late jaren tachtig, terwijl ze trouw bleef aan de echte personen. Ze vermeed voor de hand liggende periodekenmerken, omdat stijlen uit die tijd snel karikaturaal kunnen overkomen. In plaats daarvan richtte Stacey zich op subtiele details die het verhaal ruimte geven.
Charleson had licht haar en blauwe ogen, heel anders dan Scotts natuurlijke uiterlijk. In plaats van een volledige bleaching bracht Stacey blonde highlights aan en paste ze blauwe contactlenzen aan. De aanpak weerspiegelde hoe een acteur uit die periode de verandering zelf zou hebben aangepakt. Naarmate Charlesons gezondheid na zijn hiv-diagnose in 1986 verslechterde, veranderde Stacey geleidelijk Scotts huidskleur en voegde ze schaduwen onder de ogen toe, met tatoeage-transfers voor de laesies van het Kaposi-sarcoom.
Ook Colman onderging een zorgvuldige transformatie om te passen bij foto's van Johnson. Een blonde bob-pruik bleek essentieel, en de actrice had de manier van doen van de arts al bestudeerd voordat ze de grimekamer in ging. Later vertelde ze hoe de pruik haar hielp zich verbonden te voelen met de echte vrouw die ze portretteerde.
Casting director Jessica Ronane zocht mensen die Charleson daadwerkelijk hadden gekend. Zijn beste vriend, acteur David Rintoul, speelt de geest van Hamlets vader. Verschillende ziekenhuisscènes bevatten acteurs die deel uitmaakten van de kring van de overleden acteur. Colman benadrukte dat iedereen die voor deze rollen werd benaderd direct enthousiast reageerde en vooral Charlesons humor herinnerde.
Het meest interessante aan het ontdekken van Ian is dat iedereen met wie hij sprak zei: ‘Ian was hilarisch. Ian was grappig.’
In een van de laatste sequenties van de film blijft de camera hangen op Johnson terwijl ze naar Charlesons Hamlet kijkt. Scott keerde vrijwillig terug op zijn vrije dag om de scènes live voor Colman te spelen, zodat de emotionele reactie echt aanvoelde. Colman beschreef de ervaring later als diep ontroerend, zowel tijdens de opnames als opnieuw op de première van het London Film Festival.
Er is iets moois aan de manier waarop film je herinnert aan deze helden uit het verleden.