Na het kritische en commerciële succes van All of Us Strangers stond Andrew Haigh voor een kruispunt in zijn carrière. In plaats van grotere budgetten of bredere zichtbaarheid na te jagen, koos de Britse filmmaker ervoor om een project te herbezoeken dat hem al bijna twintig jaar bijbleef.
De regisseur maakte kennis met Colm Tóibíns korte verhaal “A Long Winter” kort na publicatie. Het verhaal van een jonge man die zijn vermiste moeder zoekt in een door sneeuw bedekt dorp, raakte meteen aan Haighs kerninteresses: verlangen, identiteit en emotionele ontginning. Hij verwierf de rechten al vroeg, maar worstelde jarenlang om een adaptatie te financieren die oorspronkelijk in Spanje was gesitueerd.
Het succes van All of Us Strangers opende uiteindelijk de deur. Haigh verplaatste het verhaal naar Colorado in de jaren vijftig en castte Fred Hechinger als Mike, een gevoelige zoon wiens wereld instort wanneer zijn moeder verdwijnt en zijn broer in militaire dienst gaat. Ebon Moss-Bachrach speelt de rouwende vader, met Kit Connor en Caitríona Balfe als de rest van het gezin.
De opnames vonden plaats in de Canadese Rockies buiten Calgary. Haigh en zijn team bouwden een geïsoleerde hut vanaf de grond op en filmden volledig op locatie in extreem weer. De regisseur werkte met cameraman André Turpin aan een subjectievere, meer metaforische stijl dan in zijn eerdere naturalistische werk, waarbij de camera ruimte kreeg om zelfstandig te ademen en te bewegen terwijl de protagonist ontwaakt tot nieuwe mogelijkheden.
In het begin is het veel statischer en daarna begint het te ademen. De camera begint zich te openen. Hij begint zelfstandig te bewegen.
Casting director Carmen Cuba had Haigh al lang aangemoedigd om met Fred Hechinger te werken. De genuanceerde vertolking van Mike door de acteur vangt een jonge man die evolueert van stille aanvaarding naar dieper zelfinzicht. Haigh merkt op dat het publiek de personage zowel fysiek als emotioneel ziet veranderen gedurende de film.
Mikes seksualiteit is aanwezig, maar wordt met impressionistische terughoudendheid behandeld. Haigh wilde queerness niet alleen via begeerte benaderen, maar benadrukte liever een bredere gevoeligheid voor de wereld en de behoefte om echt gezien te worden door een ander.
Haigh beschouwt A Long Winter als een boekend aan de thema’s die zijn films sinds Weekend hebben bepaald. Het project gaf hem de kans om vragen over familie, afwezigheid en verbondenheid te verwerken die zijn eigen leven hebben gevormd. Hij ziet de film als het slot van een hoofdstuk.
Ik zie deze film als een boekend aan veel dingen die ik de afgelopen vijftien jaar in mijn films heb onderzocht… Ik voel dat dit een eindpunt is.
De regisseur blijft trouw aan bescheiden, emotioneel gedreven verhalen, ondanks de stijgende kosten die onafhankelijke filmproductie steeds moeilijker maken. Hij hecht nog steeds het meeste belang aan creatieve controle.