Alle Metallica-studioalbums sinds 1991 gerangschikt van laag naar hoog

De metaliconen uit Californië worstelden met persoonlijke problemen en creatieve veranderingen over zeven albums, waarbij één tijdloze klassieker boven de rest uitsteekt.

Metallica heeft sinds 1991 zeven originele studioalbums uitgebracht, waarvan er zes de Billboard 200 aanvoerden. De band uit Californië brak in dat jaar door naar een mainstream publiek met zijn zelfgetitelde vijfde album en heeft sindsdien negen Grammy Awards gewonnen. Twee albums werden opgenomen in de Grammy Hall of Fame en de groep werd in 2009 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.

Het kwartet bouwde in de jaren tachtig een reputatie op met invloedrijke metal, voordat het in de jaren negentig wijdverbreide bekendheid verwierf. In de jaren 2000 deden zich uitdagingen voor, maar de band herwon later momentum. Exclusief de samenwerking met Lou Reed uit 2011, Lulu, en de coversverzameling Garage Inc. uit 1998, behandelt de volgende rangschikking elk origineel studioalbum dat Metallica na 1991 uitbracht.

St. Anger legt een band in beroering vast

Op de zevende plaats staat St. Anger, een van de meest bediscussieerde metalalbums ooit. Het album uit 2003 weerspiegelt een moeilijke periode voor de groep. Bassist Jason Newsted vertrok in 2001, waarna producer Bob Rock de baspartijen voor zijn rekening nam. Voorman James Hetfield ging kort na de start van de opnames naar de afkickkliniek, waardoor hij bij terugkeer slechts vier uur per dag in de studio mocht werken, wat spanning opleverde met drummer Lars Ulrich. De documentaire Some Kind of Monster uit 2004 legde deze gebeurtenissen vast.

Het album heeft een scherp geluid, rauwe productie en een polariserende drumklank zonder gitaarsolo’s. De zware grooves markeerden een gedurfde koerswijziging, hoewel het album niet tot de sterkste werken van de band behoort. De titelsong won in 2004 toch een Grammy voor Best Metal Performance en het album heeft wereldwijd meer dan zes miljoen exemplaren verkocht.

Reload zet de hardrockkoers voort

Op de zesde plaats staat Reload uit 1997. Het album put uit materiaal dat tijdens de Load-sessies werd opgenomen en werd afgemaakt na de tournee. Het was de laatste release met Jason Newsted op bas en leunde verder door in hardrock met tragere grooves in plaats van thrash-elementen.

Opvallende nummers zijn het energieke Fuel, The Unforgiven II als vervolg op de eerdere hit en The Memory Remains, met achtergrondzang van Marianne Faithfull. Dat laatste nummer bereikte de 28e plaats in de Billboard Hot 100. Hoewel het sterke momenten bevat, haalt Reload niet het niveau van Load of latere albums.

Death Magnetic doet thrashwortels herleven

Death Magnetic staat op de vijfde plaats. Het in 2008 door Rick Rubin geproduceerde album was het eerste sinds ...And Justice for All zonder Bob Rock achter de knoppen. Het keert terug naar langere, progressieve composities vol snelle riffs, harmonieën en uitgebreide instrumentale passages. Het introduceerde bassist Robert Trujillo en volgde op het polariserende St. Anger.

Belangrijke tracks zijn That Was Just Your Life, The Day That Never Comes en de Grammy-winnende My Apocalypse. Het bijna tien minuten durende Suicide & Redemption toont complexe drums en gitaarwerk. Het album sluit meer aan bij inspanningen uit de jaren tachtig zoals Master of Puppets dan bij alles wat daarna verscheen.

72 Seasons brengt moderne relevantie

Op de vierde plaats staat 72 Seasons uit 2023, het elfde studioalbum van Metallica, veertig jaar na Kill ’Em All. Het maakte een einde aan een reeks van six opeenvolgende nummeréén-debuts op de Billboard 200. De titel verwijst naar de eerste achttien levensjaren, verdeeld in 72 seizoenscycli, waarbij Hetfield reflecteert op hoe vroege ervaringen de volwassen identiteit vormen.

Het progressieve, riffgedreven album bevestigt de blijvende vitaliteit van de band. Lux Æterna propt snelle riffs in een korte speelduur, terwijl de bijna acht minuten durende titelsong in 2024 een Grammy won voor Best Metal Performance. Het afsluitende nummer Inamorata duurt meer dan elf minuten met ingewikkelde duale gitaarlijnen.

Hardwired... to Self-Destruct bouwt voort op recente sterktes

Hardwired... to Self-Destruct staat op de derde plaats. Het album uit 2016, na een pauze van acht jaar, zet de progressieve en agressieve stijl van Death Magnetic voort met beknopte maar ambitieuze arrangementen. Het album zorgde voor de zesde opeenvolgende nummeréén-debuut op de Billboard 200 en biedt sterkere productie en lyrische variatie.

Hoogtepunten variëren van het korte, pakkende Hardwired tot het epische Halo on Fire. Atlas Rise! put uit Iron Maiden-achtige harmonieën, terwijl Murder One een ode brengt aan Lemmy Kilmister van Motörhead. Nummers als Moth Into Flame en Spit Out the Bone herleven de vroege thrash-intensiteit.

Load breidt het geluid uit met blues en groove

Load neemt de tweede plaats in. Het album uit 1996, de opvolger van het bestverkopende metalalbum ooit, duurt bijna tachtig minuten en verwerkt bluesgebaseerde riffs naast alternatieve, country- en groove-invloeden geïnspireerd door het grunge-tijdperk. De band verkende southern rock-terrein op verschillende nummers.

Kirk Hammett droeg voor het eerst ritmegitaar bij, wat een opener geluid creëerde. Until It Sleeps werd de hoogste single tot dan toe met een tiende plaats in de Hot 100. Het album debuteerde op nummer één met recordverkoop in de eerste week en blijft een favoriet onder fans vanwege complexe nummers als King Nothing en Bleeding Me.

The Black Album definieert een generatie

Bovenaan de lijst staat het zelfgetitelde album uit 1991, bekend als The Black Album. Het is het bestverkopende album van Metallica met meer dan 31 miljoen exemplaren wereldwijd. Er kwamen vijf hitsingles uit, waaronder de Grammy-winnende Enter Sandman, samen met The Unforgiven, Wherever I May Roam, Sad But True en de ballad Nothing Else Matters.

Het album verfijnde de aanpak van de band met strakkere grooves en brede aantrekkingskracht die metal, rock en poppubliek verbond via intensieve radio- en MTV-rotatie. Er volgde een tournee van drieënhalf jaar die dertig landen en meer dan vierhonderd shows besloeg. Het album bereikte de top in tien landen, stond meer dan zevenhonderd weken in de Billboard 200 en werd in 2009 opgenomen in de Grammy Hall of Fame. De invloed blijft voortleven door de alomtegenwoordige Enter Sandman-riff op evenementen en op classic rock-radio.

Tags bij dit artikel