Verschillende films dragen exact dezelfde titel The Mummy, net als de vele Halloween- of Godzilla-films die over de decennia heen verschenen. Kijkers vertrouwen meestal op het jaar van uitkomst of de hoofdrolspelers om ze uit elkaar te houden. De release van 2026 onder regie van Lee Cronin draagt zijn naam in de titel om verwarring met de versie uit 2017 te voorkomen die minder dan tien jaar eerder uitkwam.

The Mummy 2017 bezwijkt onder zijn eigen franchise-ambities

De film uit 2017 is duidelijk het dieptepunt. Tom Cruise speelt de hoofdrol in deze moderne versie die Universal’s Dark Universe moest lanceren, maar het bleef bij één film. Het verhaal probeert actie en avontuur te combineren in de stijl van de blockbuster uit 1999, maar voelt onhandig gepaced en wordt overladen door de wens om meerdere spin-offs te starten, waaronder nieuwe versies van The Invisible Man en Creature from the Black Lagoon.

Geen enkele acteur kon het dunne verhaal redden. De poging om een gedeeld monsteruniversum op te bouwen kwam over als wanhopig in plaats van spannend, zeker vergeleken met succesvollere franchises als het Marvel Cinematic Universe of de MonsterVerse. Het resultaat blijft een fascinerende case study in overambitie, maar is lastig te kijken.

The Mummy 1959 biedt Hammer-horror zonder veel vaart

Christopher Lee en Peter Cushing herenigen zich voor deze Hammer-productie uit 1959. Lee speelt de mummie Kharis en vertrouwt vooral op oogcontact en lichaamstaal vanwege de zware make-up. Een uitgebreide flashback levert de oude Egyptische achtergrond, maar vertraagt de film tot een slakkengang.

De film introduceert een vrouwelijk personage laat en kampt met ongelijkmatige pacing. Hammer-horror heeft vaak een zekere charmante of cheesy uitstraling, maar deze versie voelt halfslachtig en uiteindelijk saai ondanks de bescheiden doelstellingen.

The Mummy 1999 biedt vermakelijk avontuur en sterke chemie

Brendan Fraser en Rachel Weisz dragen deze hit uit 1999 die de formule verschuift naar spektakel en humor. De film houdt een vlot tempo aan met memorabele scènes en scherpe oneliners. Hij was populair genoeg om sequels voort te brengen en voelt nog steeds nostalgisch voor veel kijkers die ermee opgroeiden.

Hoewel niet perfect, slaagt de film als lichte entertainment en is hij beter verouderd dan veel andere blockbusters uit de late jaren negentig. Een vierde deel in deze reeks is naar verluidt in ontwikkeling, los van de andere films met dezelfde naam.

The Mummy 1932 blijft de sterkste en meest invloedrijke versie

De originele versie uit 1932 verdient de eerste plaats. Boris Karloff levert een iconische vertolking als de vervloekte mummie en de film profiteert van een strakke speelduur van 73 minuten die de pacingproblemen van latere delen vermijdt. In zwart-wit opgenomen, legde het de basis voor het verhaal van een herrezen oude figuur die wraak zoekt.

Het succes leidde tot verschillende vervolgfilms in de jaren veertig en beïnvloedde zelfs komische crossovers zoals Abbott and Costello Meet the Mummy. Het ontwerp en de sfeer blijven overtuigen als effectieve ouderwetse horror en bevestigen zijn status als maatstaf voor de titel.