Alina Marazzi haalt het verhaal van Gerda Taro weer boven water in 'The Girl With The Leica' op Venice Horizons

De film herwint de nalatenschap van de pionierende fotojournalist en haar rol in het ontstaan van de Robert Capa-mythe.

De naam Robert Capa roept vaak beelden op van een charmante Amerikaanse fotograaf die iconische oorlogsbeelden uit het midden van de twintigste eeuw vastlegde. De nieuwe film van Alina Marazzi daagt dat beeld uit door de ware oorsprong van het personage en de vrouw die eraan meewerkte in de schijnwerpers te zetten.

Een vergeten pionier herontdekt

The Girl With The Leica draait om de in Duitsland geboren fotojournalist Gerda Taro, geboren als Gerta Pohorylle, en haar samenwerking met de Hongaarse fotograaf Endre Ernő Friedmann, die later bekend werd als André Friedmann en het pseudoniem Robert Capa aannam. Wetenschappers erkennen dat vroege werken die aan Capa werden toegeschreven, bijdragen van beide kunstenaars bevatten. De film opent de sectie Venice Horizons en positioneert zich voor een stevige festivalronde en verdere distributie.

Marazzi vermijdt traditionele biopic- of documentairevormen. In plaats daarvan levert de film feitelijke fictie via een energieke, impressionistische aanpak die kijkers meeneemt naar het turbulente tijdperk van de personages. Het weeft verleden en heden door kleurrijke dramascènes te combineren met zwart-wit archiefmateriaal, journaals en home movies, terwijl Super 8, Super 16mm en zelden getoonde foto’s worden gebruikt.

Een niet-lineair verhaal met 1937 als ankerpunt

Het verhaal draait rond 14 juli 1937 en gebruikt die datum als vertrekpunt om Taro’s herinneringen en perspectieven te verkennen. Geboren in 1910 in een Joods gezin in Stuttgart, verhuisde ze later naar Leipzig. Daar sloot ze zich aan bij een kring van jonge socialisten die zich verzetten tegen het nazi-regime. Na een arrestatie en vrijlating vluchtten velen naar Parijs.

In Parijs deelde Taro een bescheiden appartement met vriendin Ruth Cerf. Het tweetal raakte in contact met andere vluchtelingen, waaronder fotografen Fred Stein en David Seymour, voordat ze Friedmann en Csiki Weisz ontmoetten. Hun onmiddellijke chemie leidde tot een hechte professionele en persoonlijke relatie. Taro stimuleerde Friedmanns talent terwijl hij haar fotografietechnieken bijbracht.

Nieuwe identiteiten voor meer impact

Het stel koos voor minder buitenlands klinkende, minder Joodse namen om hun kansen in de sector te vergroten. Deze strategie stelde hen in staat betere opdrachten en honoraria te krijgen. Taro publiceerde aanvankelijk werk onder de naam Capa voordat ze eigen credits claimde. Later fungeerde ze als correspondente van de Spaanse Burgeroorlog voor de Parijse communistische krant Ce Soir.

De film benadrukt Taro’s diepe betrokkenheid bij de Republikeinse zaak in Spanje. Ze zag het conflict als een standpunt dat haar generatie eerder in Duitsland had moeten innemen. Ondanks toenemende gevaren keerde ze terug naar het front om gebeurtenissen vast te leggen en maakte ze gedenkwaardige foto’s, zoals die van een militievrouw die in hoge hakken traint.

Complex karakter en tragisch einde

Emilia Schüle portretteert Taro met energie en nuance en vangt zowel haar toewijding als fotojournalist en antifascist als haar persoonlijke charisma. Het verhaal toont hoe Taro een huwelijksaanzoek van Friedmann afwijst en andere relaties nastreeft, waaronder met de Canadese verslaggever Ted Allan. Allan vergezelde haar naar het front bij Brunete, waar ze op 26 juli 1937 om het leven kwam, net voor haar 27e verjaardag.

De productie profiteert van het filmen in de talen die de personages spraken. De film verschijnt voorafgaand aan een aankomend Engelstalig project getiteld Becoming Capa. Hoewel sommige bijfiguren beperkt worden uitgewerkt, biedt de film via een sterk ritme en visuele stijl een overtuigende ingang in dit hoofdstuk uit de geschiedenis.

Tags bij dit artikel