Alex Garland's 'Men' keert A24-horror op zijn kop met gruwelijk 1980s-achtig hoogtepunt

De regisseur levert absurde praktische effecten en bloederig plezier in een film die vertrouwd begint voordat hij in waanzinnig territorium belandt.

Scenarioschrijver en regisseur Alex Garland heeft een reputatie opgebouwd met doordachte sciencefiction en thrillers. Zijn recente projecten omvatten grote adaptaties en studiofilms, maar een van zijn meest polariserende werken blijft de horrorfilm Men uit 2022. De film begint in vertrouwd elevated horror-terrein voordat hij dramatisch omslaat in iets veel rommeligers, bloedigers en onverwachts vermakelijks.

Men begint als klassieke A24-horror voordat het het absurde omarmt

Gedurende een groot deel van de looptijd ziet en voelt Men als een typische A24-productie. Weelderige plattelandsbeelden, zware symboliek en een atmosferische score vormen het decor voor een verhaal over rouw en roofzuchtig gedrag. Jessie Buckley speelt Harper, een vrouw die na een persoonlijk drama naar een dorp op het platteland vlucht. Ze krijgt te maken met een reeks onheilspellende mannen, allemaal gespeeld door Rory Kinnear in meerdere rollen die variëren van een naakte vreemdeling tot een wellustige dominee.

De film stapelt metaforen over schuld, ontsnapping en toxische mannelijkheid. Harper krijgt herhaaldelijk te maken met intimidatie en verontrustende ontmoetingen die Garland's scherpe sociale commentaar onderstrepen. De zwaar aangezette aanpak ondermijnt soms de spanning, maar de opzet houdt kijkers in de verwachting van een standaard arthouse-horrorresolutie.

De climax ontketent creatieve gore en 1980s-horrorvibes

Alles verandert zodra het verhaal zijn bloeddoorweekte finale bereikt. Wat begint als psychologische spanning maakt plaats voor groteske praktische effecten die lijken te zijn ontleend aan het hoogtepunt van regisseurs als Stuart Gordon en Brian Yuzna. Een schokkende arm-splijtende sequentie door een brievenbus leidt tot steeds wildere body horror, inclusief een memorabele scène met een gespleten ledemaat en bizarre geboortebeelden die direct verwijzen naar de beruchte shunting-sequentie in de cultklassieker Society.

Deze momenten combineren onheilspellende horror met donkere humor. Het effectenwerk steekt er frisser en tastbaarder uit dan de trauma-gerichte gore in veel hedendaagse elevated horrorfilms. Fans van creatieve, lowbrow splatter zullen volop genieten als de film volledig overgaat in belachelijk, nat en inventief praktisch werk.

Garlands risicovolle stijl keert mogelijk terug in toekomstige projecten

Na het succes van latere films als Civil War en Warfare lijkt Garland dit soort dubieuze, effectgedreven terrein voorlopig niet te herbezoeken. Zijn aankomende adaptatie van het videospel Elden Ring biedt enorme mogelijkheden voor surrealistische body horror en groteske beelden uit de eigen bestiarium van het spel. Of hij dat potentieel voor visuele en viscerale overdaad omarmt, moet nog blijken, maar Men bewijst dat hij memorabele, publieksprikkelende chaos kan leveren als hij daarvoor kiest.