- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het vijfentwintigjarige project van de fotograaf volgt Guillermina en Belinda van kinderspelletjes tot volwassen levens in de Pampa's.

Alessandra Sanguinetti richt haar lens op het ritme van het plattelandsleven in haar eerste speelfilm. Het verhaal speelt zich af in de Argentijnse Pampa's en draait om nichtjes Guillermina en Belinda, die van speelse kindertijd overgaan naar romantiek, gezin en uiteenlopende levenswegen.

Locarno-première benadrukt persoonlijke documentaireaanpak

De film ging in wereldpremière in de sectie Filmmakers of the Present op het 79e Locarno Film Festival. Julia Solomonoff trad op als producent, met steun van Mubi en Impact Partners. Sanguinetti heeft het tweetal al meer dan vijfentwintig jaar gevolgd en maakte van alledaagse beelden een verslag van de tijd die verstrijkt.

Statische shots en gelaagde beelden roepen de landelijke omgeving op. De nichtjes bouwen denkbeeldige werelden, zingen en dansen, en gaan om met de dieren en het landschap om hen heen. Sanguinetti beschrijft het proces als organisch in plaats van gepland.

We zijn nu net een uitgebreide familie. Het was heel organisch. Ik wilde geen project maken over twee vrouwen die opgroeien. Ik kende hen gewoon en wilde bij hen zijn.

Fotografie en video vangen verschillende lagen van tijd

Sanguinetti contrasteert haar fotografische beheersing met de vrijere stroom van video. De camera werd een stille waarnemer terwijl zij via stilstaande beelden langzamere momenten vastlegde. Ze merkt op dat patronen pas zichtbaar worden met afstand en genegenheid.

De regisseur accepteerde geleidelijk haar eigen aanwezigheid op het scherm. Vroege terughoudendheid maakte plaats voor het besef dat ze na decennia van nabijheid bij het verhaal hoorde.

In het begin wilde ik er niet in voorkomen. Ik dacht dat mijn stem het zou verpesten. Naarmate de tijd verstreek, besefte ik dat ik er was en dat ik dat gewoon moest accepteren.

Dieren verankeren het landelijke ecosysteem en het verhaal

Runderen, honden, katten en kippen komen overal voor als wezenlijke onderdelen van het dagelijks leven, niet als achtergrond. De grootmoeder van de meisjes deelt haar genegenheid voor de vogels en het gemeenschappelijke gedrag van het vee. Sanguinetti ziet dieren als gelijken in het landschap dat de gemeenschap in stand houdt.

Ik heb dieren altijd als gelijkwaardig aan mensen beschouwd. Ik voelde altijd dat de dieren in dat gebied werden genegeerd. Maar deze mensen zijn er vanwege de dieren in dat gebied, omdat er geen landbouw is.