Agustín Tapia, de nummer één in padel die zijn buurtessentie intact houdt

De wereldkampioen behoudt zijn bescheidenheid en normaliteit ondanks succes en roem in Catamarca

De sportjournalistiek idealiseert grote atleten vaak als onbereikbare figuren. Toch schuilt de echte kracht van Agustín Tapia in zijn verrassende normaliteit. Zijn carrière ontstond niet uit een plan om het wereldcircuit te domineren, maar uit een jongen uit de buurt die een natuurlijk talent ontdekte en zonder omwegen omarmde.

Catamarca viert de Tapia-manie als zijn kampioen terugkeert

Elke keer dat Agustín Tapia terugkeert naar Catamarca, zijn geboortestad, komt de hele bevolking in beweging. Voor een regio die gepassioneerd is over sport, is het zien van de beste speler ter wereld in de straten een gewoonte. De lokale journalist Dani Ferreyra, die zijn ontwikkeling vanaf het begin volgt, beschrijft hoe de roem zijn dagelijks leven heeft veranderd.

Vandaag de dag kan Agustín niet meer over straat lopen als hij in Catamarca is, hij kan niet naar het centrum en ook niet naar een openbare voetbalveld om te spelen.

— Dani Ferreyra, lokale journalist, Interview over de carrière van Tapia

Die populariteit bracht hem ertoe een privéplek te creëren om zijn privacy te beschermen. Toch bewondert men vooral de introverte en gereserveerde jongeman die nog steeds dezelfde is als altijd.

Teamgenoten benadrukken zijn bescheidenheid sinds zijn veertiende

Wie hem kende in zijn eerste toernooien, is het erover eens dat die persoonlijkheid onveranderd is gebleven. Fede Chiostri, teamgenoot in de jeugdklasse, kiest een sleutelwoord om hem te beschrijven.

Het is heel moeilijk om hem in één woord te beschrijven. Anders dan de anderen zou ik hem beschrijven met het woord bescheidenheid. Natuurlijk had ik ook crack, bijzonder, de GOAT of de geit kunnen zeggen... maar hij is nog steeds dezelfde jongen die ik leerde kennen toen hij veertien was.

— Fede Chiostri, toernooi-teamgenoot, Herinneringen aan de jeugdfase

Miguel Lamperti benadrukt de combinatie van genie en menselijk profiel

De overstap naar Spanje was een belangrijk keerpunt. Miguel Lamperti, die hem steunde in die overgang en zijn band met het merk NOX mogelijk maakte, portretteert hem als een unieke mix.

Hij is een genie met de bescheidenheid van een gewoon mens. Het is een spectaculair mengsel. Hij houdt dat profiel van een bescheiden jongen aan, heel grappig als je hem leert kennen, en hij waardeert zijn vrije tijd om bij de mensen te zijn die hij liefheeft.

— Miguel Lamperti, mentor en voormalig teamgenoot, Reflectie over zijn komst naar Europa

De beginjaren: een zevenjarige die oudere spelers versloeg

Het verhaal begint vroeg. Op zevenjarige leeftijd speelde hij al tegen oudere spelers en versloeg hen. Zijn officiële debuut kwam op negenjarige leeftijd, samen met zijn grootvader. Dani Ferreyra herinnert zich dat eerste toernooi waarin hij, ondanks zijn jonge leeftijd, al indruk maakte.

Hoewel zijn kleine postuur hem kwetsbaar maakte voor hoge ballen, compenseerde hij met precisie in de lobs, soliditeit in de drive en grote durf. Technisch nog in ontwikkeling, toonde hij al een andere stijl die iedereen verraste.

Mentale kalmte en familieoffers smeedden zijn pad

In een sport waarin zenuwen vaak de overhand krijgen, viel de jonge Tapia op door zijn kalmte. Dani Ferreyra wijst erop dat hij op tien- of elfjarige leeftijd de druk al beter beheerste dan de meesten. Die mentale rijpheid ging gepaard met enorme inspanning: reizen van meer dan duizend kilometer, gefinancierd met buurtloterijen en steun van de sportdienst van Catamarca.

Een beslissend moment kwam in 2011 met een reis naar Mendoza die de deuren opende naar de nationale jeugdkampioenschappen. Daar ging hij van regionaal talent over naar een belofte waar iedereen over sprak.

De professionele opkomst en erkenning van zijn rivalen

De overstap naar het profcircuit vroeg om fysieke en mentale veranderingen. Trainingen met Marcelo Jardim versnelden zijn ontwikkeling. Fede Chiostri beschrijft het gevoel dat hij op de baan oproept: een speler die een hoger mechanisme activeert en iedereen overtreft.

Die stille progressie bracht hem ertoe al op jonge leeftijd met drie voormalige wereldnummer éénen te spelen. Het succes kwam vanzelf, zonder forceren. Zoals Dani Ferreyra samenvat: hij was al de beste voordat de ranglijsten dat bevestigden.

Tags bij dit artikel