Regisseur Adam Wingard heeft zich teruggetrokken uit grote studio-producties om een strakke, intense thriller genaamd Onslaught te regisseren. De film plaatst genetisch versterkte soldaten in conflict met bewoners van een trailerpark, geleid door een vastberaden alleenstaande moeder gespeeld door Adria Arjona.
Wingard beschouwt Onslaught als de nieuwste toevoeging aan een losse trilogie naast zijn eerdere werken You're Next en The Guest. Elk verhaal draait om verborgen waarheden die met gewelddadige gevolgen in het gewone leven barsten. Hij herleidt dit patroon tot zijn kerninteresses als Amerikaanse filmmaker die wantrouwig staat tegenover het militair-industrieel complex en geheime overheidsprogramma's.
Het worden van ouder gaf hem nieuw materiaal. Wingard wilde dat perspectief verkennen na jarenlang te hebben gewerkt binnen franchise-eigenschappen waar creatieve keuzes vaak om nostalgie draaiden in plaats van persoonlijke ervaring.
It was almost like I felt like it's been so long since I've done one of my movies that I don't feel like ... either people ever knew who I was, or they've kind of forgotten or whatever. I felt like I needed to do a story that solidified what my style was as a filmmaker, and this is it.
Wingard en zijn vaste medewerker Simon Barrett putten uit langdurige interesses in echte complotten. De regisseur herinnert zich blootstelling aan theorieën over de moord op JFK via zijn vader in zijn jeugd en latere onderdompeling in online speculatie na de aanslagen van 11 september.
Een belangrijke invloed kwam van het boek Chameleo, dat vermeende militaire surveillance met geavanceerde onzichtbaarheidstechnologie beschrijft. Hoewel Onslaught uiteindelijk letterlijke onzichtbaarheidsmantels vermeed, groeide het project uit tot thema's van supersoldaten en geclassificeerde programma's.
Een sequentie toont supersoldaten die burgers aanvallen bij een tankstation op een manier die echo's van echte massaschietpartijen bevat. Wingard verwijderde bewust muziek en gestileerde effecten om het geweld scherp en direct te laten voelen. Hij merkt op dat het publiek toleranter is geworden voor zulke beelden, wat hij verontrustend vindt.
De keuze bracht het risico met zich mee kijkers te vervreemden, maar Wingard gelooft dat horrorfilms het tijdperk waarin ze gemaakt worden moeten weerspiegelen. Hij vermeed het om de scène om te vormen tot standaard slashergeweld en mikte in plaats daarvan op blijvende impact.
De aftiteling bevat krantenknipsels en rood garen die verschillende gebeurtenissen verbinden, wat wijst op een groter complotweb. Wingard bevestigt dat hij Onslaught ziet als het slot van een trilogie terwijl de deur opengaat voor een nieuwe reeks verhalen in dezelfde wereld.
Elektronische, synth-gedreven muziek definieert al lang Wingards geluid. Hij contrasteert deze voorkeur met de orkestrale verwachtingen van blockbusterfranchises zoals de Godzilla-films, waar elektronische elementen beperkt waren. De regisseur waardeert de flexibiliteit van synth-soundtracks, die vroeg gecomponeerd en makkelijk tijdens de montage gebruikt kunnen worden.
Onslaught draait momenteel in de bioscopen.