De jaren 2000 brachten tal van opvallende mysterieseries voort, maar enkele uitzonderlijke titels blijven veel minder gevierd dan ze verdienen. Series als Dexter en Death Note trokken wijdverbreide aandacht, maar andere in het genre, van politiële procedures tot internationale drama’s, raakten uit het zicht ondanks hun kwaliteit.
Deze producties bestrijken diverse stijlen binnen het mysteriegenre. Ze omvatten vrouwelijke hoofdrollen, psychologische thrillers, fish-out-of-water-komedies, spionageverhalen, Franse juridische procedures, detectivewerk uit de Tweede Wereldoorlog en gestileerde bewerkingen van klassieke romans. Elk biedt sterke scripts, memorabele personages en herbekijkwaarde die moderne kijkers nog steeds kunnen waarderen.
In Plain Sight liep van 2008 tot 2012 en volgde U.S. Marshal Mary Shannon, gespeeld door Mary McCormack, terwijl ze getuigen beschermde in het federale programma en tegelijk haar eigen ingewikkelde familieomstandigheden moest balanceren. Gefilmd in Albuquerque legde de serie de nadruk op opgewekte zaak-van-de-week-mysteries naast karakterontwikkeling.
Kijkers merken vaak op dat de serie het best schittert tijdens de misdaadoplossende segmenten in plaats van de familiegerichte uitweidingen. Het blijft opmerkelijk omdat het een capabele vrouw in een hoofdrol toonde in een tijd waarin zulke representatie beperkt was in het genre.
Wire in the Blood liep van 2002 tot 2008 en draaide om klinisch psycholoog dr. Tony Hill, vertolkt door Robson Green. Hij hielp de politie bij het oplossen van raadselachtige zaken door gebruik te maken van zijn eigen innerlijke complexiteiten. Bewerkt naar de romans van Val McDermid, is de Britse serie een voorbeeld van Tartan noir met zijn Schotse perspectief.
Het programma levert spannende verhalen met slimme wendingen en psychologische inzichten. Het bevat af en toe grafische momenten, maar beloont kijkers die op zoek zijn naar een ingewikkeld, personagegedreven misdaaddrama.
Keen Eddie duurde één seizoen van 2003 tot 2004. Het had Mark Valley in de hoofdrol als een scherpzinnige New Yorkse rechercheur die zich een weg baant door het leven en zaken op een Londens politiebureau. Het fish-out-of-water-concept combineerde procedurele elementen met humor geïnspireerd op klassieke en moderne Britse capers.
De serie verwierf een cultstatus door zijn energieke stijl en sterke ensemble. Te vroeg geannuleerd, geldt het als een vooruitziende mix van comedy en mysterie die nog steeds vermaakt.
MI-5, in het Verenigd Koninkrijk bekend als Spooks, liep van 2002 tot 2011. Het volgde de operaties van de Britse binnenlandse inlichtingendienst en had acteurs als Matthew Macfadyen, David Oyelowo en Richard Armitage in de hoofdrollen. De strakke productie balanceerde spanning met de bereidheid om de inzet dramatisch te verhogen.
Buiten het Verenigd Koninkrijk krijgt de serie minder erkenning dan de kwaliteit suggereert. Het behoort tot de beste spionseries van het tijdperk vanwege de adrenaline en de risico’s voor personages.
Spiral liep van 2005 tot 2020 en volgde politie, advocaten en rechters in Parijs. Gemaakt door Alexandra Clert en Guy-Patrick Sainderichin, verdiende de realistische serie een BAFTA-nominatie en een International Emmy voor Beste Serie.
De cynische, meeslepende weergave van het volledige juridische apparaat onderscheidt het van typische politieseries. De lange looptijd bood een compleet en overtuigend beeld dat internationale kijkers nog steeds kunnen ontdekken.
Foyle's War liep van 2002 tot 2015. Gemaakt door Anthony Horowitz, volgde het Detective Chief Superintendent Foyle, gespeeld door Michael Kitchen, die misdaden onderzocht aan de zuidkust van Engeland tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Latere seizoenen verplaatsten het personage naar werk bij MI-5.
De productie valt op door nauwgezette periodegetrouwheid en ingetogen spanning in plaats van grafische intensiteit. Het spreekt vooral fans van klassieke detectiveverhalen aan.
Nero Wolfe, ook getiteld A Nero Wolfe Mystery, liep van 2001 tot 2002. Het bewerkte romans en verhalen van Rex Stout met Timothy Hutton en Maury Chaykin in de hoofdrollen. De serie kenmerkte zich door elegante beelden, een memorabele jazzscore en getrouwe maar energieke verteltrant.
Sterke prestaties en periode-esthetiek maken het een opvallende whodunit die ook goed werkt voor kijkers die het bronmateriaal niet kennen.