Het is lastig om een team te bekritiseren na een 4-1 overwinning. Toch verandert de perceptie van de wedstrijd aanzienlijk wanneer je kijkt hoe dit resultaat werd opgebouwd op twee basisfouten van Lejeune in de rayistische verdediging tijdens de eerste vijftien minuten, en wanneer je vaststelt dat Rayo vanaf de rust tot de wissel van Güler vijftien minuten voor het einde het veld en het balbezit beheerste.
De twee kinderfouten van de verdediger Lejeune rond het eerste kwartier bleken beslissend voor de overwinning. Deze missers lieten de winnende ploeg een vroege kloof slaan die de eindstand bepaalde.
Vanaf de rust tot de wissel van Güler nam Rayo het balbezit en het veld over. Deze fase van rayistisch overwicht contrasteert met de eindstand en dwingt tot nuance in de waardering van de zege.