10 klassieke rockanthems die de Grammy voor Record of the Year misten

Deze tijdloze hits van The Beatles, Queen, Eagles en anderen bepaalden generaties maar grepen naast de hoogste muziekprijs.

De Grammy Awards vieren al jaren excellentie in de muziek, maar de Recording Academy heeft een goed gedocumenteerde geschiedenis van het over het hoofd zien van baanbrekende tracks. De klassieke rock bracht talloze anthems voort die de hitlijsten domineerden en de cultuur vormden, maar toch Record of the Year verloren aan nummers die sneller uit het geheugen verdwenen.

Van uitgestrekte epics tot radiofavorieten: deze releases stonden bovenaan de Billboard Hot 100 en kregen blijvende erkenning. Hun invloed groeide alleen maar nadat de uitreikingen hen passeerden. Hier is een aftelling van tien grote klassieke rockhits die de prijs nooit wonnen.

Thin Lizzy's 'The Boys Are Back in Town' verloor van George Benson in 1977

Thin Lizzy leverde met duale gitaarwerk van Brian Robertson en Scott Gorham een melodische topper af. De single uit 1976 van Jailbreak bereikte de 12e plaats op de Billboard Hot 100 en werd het signature track van de band. Het bleef in 1977 bij de Grammy's achter bij George Bensons 'This Masquerade', maar blijft decennia later een stadionfavoriet.

Kansas 'Carry On Wayward Son' verloor van Debby Boone in 1978

Kansas brak door met de progressieve rockparel van Leftoverture. Het nummer bereikte in 1977 de 11e plaats op de Hot 100 en kreeg een nominatie in 1978. Het verloor van Debby Boones 'You Light Up My Life', maar blijft een van de meest herkenbare meezingers van het tijdperk.

Fleetwood Mac's 'Go Your Own Way' verloor ook van Debby Boone

Fleetwood Mac verwerkte persoonlijke onrust in een hit uit 1977 van het blockbusteralbum Rumours. De single piekte op nummer 10 en deelde hetzelfde Grammy-lot als Kansas. De rauwe refrein en Mick Fleetwoods drums hielpen het een vaste plek in de klassieke rockrotatie te veroveren.

Lynyrd Skynyrd's 'Sweet Home Alabama' miste de prijs in 1975

Lynyrd Skynyrds antwoord op Neil Young werd een Southern rock-klassieker. De single uit 1974 bereikte de 8e plaats en kreeg een nominatie voor Record of the Year in 1975. Het verloor van Olivia Newton-Johns 'I Honestly Love You', maar groeide uit tot een cultureel icoon dat ver buiten rockfans bekend is.

Boston's 'More Than a Feeling' verloor hetzelfde jaar van George Benson

Bostons debuutsingle toonde gelaagde gitaren en nostalgische teksten. Het klom in 1976 naar nummer 5 en kreeg een nominatie in 1977. George Benson won opnieuw, maar de productie-invloed van het nummer strekt zich uit over generaties rockartiesten.

Queen's 'Bohemian Rhapsody' kreeg geen nominatie voor Record of the Year

Queen bracht het zes minuten durende opus uit in 1975. Het piekte op nummer 9 en stond 19 weken op de Hot 100. Ondanks dat het rocksingles herdefinieerde met zijn operastructuur en Freddie Mercury's vocals, kreeg het nummer geen nominatie. Het werd in 2004 opgenomen in de Grammy Hall of Fame.

Guns N' Roses 'Sweet Child O' Mine' verloor van Bobby McFerrin in 1989

Guns N' Roses scoorde in 1988 hun enige nummer 1-hit met het riffgedreven liefdeslied. Het nummer introduceerde de band bij een groot publiek. Het verloor de prijs in 1989 van Bobby McFerrins 'Don't Worry Be Happy', maar blijft een van de meest iconische gitaarmomenten in de rock.

Don McLean's 'American Pie' verloor van Roberta Flack in 1973

Don McLeans acht minuten durende narratieve hit stond in 1972 vier weken op nummer 1. De poëtische blik op culturele verandering leverde een nominatie in 1973 op. Roberta Flacks 'The First Time Ever I Saw Your Face' won de prijs, maar McLeans nummer werd een gedeeld stuk Amerikaanse muziekgeschiedenis.

Eagles 'Hotel California' deelde het verlies van Debby Boone in 1978

The Eagles brachten hun signature track uit in 1976. Het stond een week op nummer 1 van de Hot 100 en kreeg een nominatie in 1978. Net als Fleetwood Mac en Kansas verloor het van Debby Boone, terwijl de afsluitende gitaarsolo en open eindes legendarisch werden.

'Hey Jude' van The Beatles staat bovenaan de lijst van historische missers

Paul McCartney schreef de single uit 1968 voor John Lennons zoon Julian. Het nummer stond negen weken op nummer 1 en verkocht miljoenen exemplaren. Het verloor de Record of the Year in 1969 van Simon & Garfunkels 'Mrs. Robinson'. Het verlies behoort tot de meest bediscussieerde Grammy-beslissingen, maar het nummer staat regelmatig op lijsten van de grootste opnames ooit.

Tags bij dit artikel