Fantasy blijft een van de veeleisendste genres in de film. Kijkers moeten complexe wereldopbouw en verbeeldingskracht omarmen, iets wat sciencefiction vaak vermijdt met duidelijkere aanknopingspunten. De laatste jaren is het nog lastiger geworden om fantasyfilms in de bioscoop te verkopen, omdat prestige-televisie meeslepende spektakels biedt die kunnen wedijveren met het grote scherm.
De band tussen film en magie zorgt ervoor dat het genre nooit helemaal verdwijnt. De populariteit ervan is door de decennia heen geëvolueerd, afhankelijk van het soort escapisme dat het publiek op een bepaald moment zoekt.
The Wizard of Oz behoort tot de meest geprezen films ooit gemaakt. Bijna elk element heeft iconische status gekregen. De film uit 1939 domineerde aanvankelijk niet de bioscopen, maar groeide uit tot een cultureel monument dankzij de gedenkwaardige personages, onvergetelijke songs en het baanbrekende gebruik van Technicolor dat overging van zwart-wit naar levendige kleuren.
Regisseur Victor Fleming maakte van bronmateriaal dat ooit als onverfilmbaar werd beschouwd een blijvend meesterwerk. De talloze parodieën en mislukte vervolgen benadrukken alleen maar de kracht van het origineel.
Michael Powell en Emeric Pressburger maakten A Matter of Life and Death als een oorlogsverhaal dat uitgroeit tot een tedere meditatie over het bestaan. David Niven speelt een Britse piloot die in het rijk der doden belandt en vecht om terug te keren naar de levenden. Het verhaal begint als een avontuur in oorlogstijd en wordt een warme reflectie op de waarde van het leven.
De filmmakers presenteerden een visie op het hiernamaals die is toegesneden op de cinema en religieuze gevoeligheden niet kwetst. Niven levert een van zijn charmantste prestaties.
Ingmar Bergman leverde met The Seventh Seal een baanbrekend middeleeuws drama met een van de meest memorabele vertolkingen van de dood in de filmgeschiedenis. De regisseur combineert filosofische dialogen met indrukwekkende beelden uit de geschiedenis en onderzoekt de angst voor de sterfelijkheid. Max von Sydow geeft een van de hoogtepunten uit zijn carrière.
De film balanceert groot avontuur met intiem drama en waagt zich zelfs in het horrorgenre. De invloed ervan is terug te zien in talloze parodieën, waaronder een bekende scène in Bill & Ted's Bogus Journey.
Mary Poppins geldt als de beste live-action Disney-productie. Julie Andrews creëert een betoverend maar toch aards personage wiens wijsheid even groot is als haar magische krachten. De songs en geanimeerde sequenties blijven verrukkelijk, maar de blijvende aantrekkingskracht van de film komt voort uit het feit dat volwassenen en kinderen evenveel respect krijgen.
Willy Wonka & the Chocolate Factory ontstond uit conflicten met auteur Roald Dahl, maar resulteerde in een volwassen familieavontuur. Gene Wilder belichaamt de titelrol met oprechtheid en scherpe humor die een diepere complexiteit verhult. Het verhaal onderzoekt armoede en goedheid en rechtvaardigt de fantastische elementen met boodschappen over nederigheid en eerlijkheid.
Rob Reiner regisseerde The Princess Bride tijdens een opmerkelijke reeks van zes achtereenvolgende lovend ontvangen films in verschillende genres. De bewerking van de geliefde roman combineert vertelling vanuit het perspectief van een kind, scherpe comedy, oprechte romantiek en middeleeuws avontuur. Het ondergraaft clichés op slimme wijze terwijl de emotionele kern intact blijft.
Akira Kurosawa verkende zijn onderbewustzijn in de anthologiefilm Dreams. De regisseur, bekend van eerdere epics en drama's, visualiseerde persoonlijke dromen in gedurfde kleuren. Martin Scorsese verschijnt in een memorabele rol als Vincent van Gogh, wat bijdraagt aan de verrassende prestaties in de film.
Peter Jacksons The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring opent de trilogie met perfecte bescheidenheid in de Shire en wordt daarna een meedogenloze thriller. Het ensemble schittert het meest wanneer de volledige fellowship samen reist, en Ian McKellens Gandalf blijft vooral overtuigend in zijn grijze tovenaarfase.
A Monster Calls toont hoe verbeelding helpt bij emotioneel herstel. Lewis MacDougall speelt een jongen die een monster tegenkomt, ingesproken door Liam Neeson, terwijl zijn moeder, gespeeld door Felicity Jones, een terminale ziekte heeft. Regisseur J.A. Bayona balanceert tedere vertelling met ingetogen enge momenten die geschikt zijn voor jongere kijkers.
David Lowery's The Green Knight behoort tot de beste films van het decennium. Dev Patel vertolkt de dappere ridder Ser Gawain in een bewerking die zwaard-en-tovenarij-spanning combineert met doordachte reflectie op de sterfelijkheid. Lowery's beheersing van het genre tilt de productie ver boven het ogenschijnlijke budget uit.