Zwak dansvlees strijdt om aandacht van hard motorstaal in 'Radio Vinci Park'

In dit artikel:

Publiek richt hun telefoons zodra de deuren van de Werkspoorkathedraal opengaan; in de imposante, lichtdoorlatende fabriekshal met glazen achterwand speelt Radio Vinci Park — een voorstelling die vaak in grote, industriële ruimtes wordt gebracht — met barokke klanken en Mozartsonates onder handen van klavecimbelspeler Marie‑Pierre Brébant. Tegen dat sonore decor staat een roerloze, gehelmde motorrijder (Cyril Bourny) als koud object van verlangen; zijn tegenpool is François Chaignaud, geschoold zanger, danser en acteur, in witte tuniek en hoge hakken, met hoodie en omwikkelde handen.

In een ring van dranghekken ontvouwt zich een choreografisch ritueel van naderen, verleiden en uitdagen: Chaignaud kruipt, danst en zingt rond de motor, zijn enkelbellen luiden elke stap terwijl hij klassieke balletlijnen, flamencostoten en theatrale gebaren mengt. Zijn pogingen om de motorliefde terug te winnen escaleren van potsierlijk naar ontwapenend wanneer hij over het stuur klautert en zich tegen de zwarte figuur drapeert; de machine blijft onbewogen tot het woedende, mechanische antwoord uiteindelijk volgt. De wisselwerking leest als de uitbeelding van een toxische relatie, waarin emotionele afhankelijkheid en psychische mishandeling samenkomen.

Chaignaud balanceert speels tussen aandoenlijkheid en provocatie en geeft het mann‑vrouwpectrum een vrij zwevende invulling. De symboliek van het zwakke vlees tegenover hard staal, en de muzikale tegenhanger van barok en moderne composities, maken de voorstelling zowel visueel als dramaturgisch treffend. Bij het slot wordt de strijd bijgelegd: de drie uitvoerenden nemen gezamenlijk een ererondje op het stalen ros.