Zou hier, op onze eigen Stadhouderskade, óók een hele bus uitgemoord zijn? Jeetje! Verlekkerd hing ik zo ver mogelijk over dat rood-witte lint

In dit artikel:

Op weg naar het Leidseplein komt columniste Sylvia Witteman bij daglicht een grote politieafzetting tegen op de Stadhouderskade in Amsterdam: rood-witte linten, veel politieauto’s, een helikopter en een rode autobus waar iedereen van alles bij bedenkt. Het tafereel doet haar even denken aan De lachende politieman van Sjöwall en Wahlöö, een misdaadroman over een bloedbad in een bus, waarna de fantasie van voorbijgangers op hol slaat.

Er verschijnen explosievenhonden en een drone, de spanning onder omstanders groeit, maar het hoogtepunt blijft uit. De hond keert terug met een vaag stokje in zijn bek — Witteman vergelijkt het droogjes met een sigaret — agenten praten ontspannen, eten een banaan en halen uiteindelijk de linten weg. Wat leek op een dreigende situatie blijkt een lauwe anticlimax: er is niets ernstigs gebeurd.

De column mengt een observatie van het publieke spektakel met lichte satire over menselijke sensatiezucht en de alledaagse professionaliteit van hulpverleners, en sluit af met een knipoog naar het verschil tussen politiehonden en katten.