Zoon woont sinds 2013 in de huurwoning van zijn vader: nu vader al vijf jaar in het verzorgingshuis zit, moet hij binnen drie maanden vertrekken

In dit artikel:

Een 38-jarige man moet samen met zijn vader een sociale huurwoning in Rotterdam verlaten. Dat heeft de kantonrechter bepaald in een kort geding. De zoon woonde er sinds 2013, maar was nooit als medehuurder erkend. Vader verblijft vanwege medische redenen al ongeveer vijf jaar permanent in een verzorgingshuis. Volgens de rechter heeft hij daardoor niet langer zijn hoofdverblijf in de woning, ook al komt hij er nog geregeld.

De verhuurder mag de woning daarom laten ontruimen. Vader en zoon krijgen daarvoor drie maanden na de betekening van het vonnis, hoewel de verhuurder veertien dagen had geëist. Dat de zoon nog geen andere woning heeft, verandert daar niets aan. Beiden moeten bovendien hoofdelijk €1.011,94 aan proceskosten betalen; daar kunnen betekeningkosten en wettelijke rente bijkomen.

De zaak onderstreept dat langdurig samenwonen of ingeschreven staan op een adres niet automatisch huurrecht oplevert. Een volwassen kind wordt niet vanzelf medehuurder, anders dan een echtgenoot of geregistreerd partner. Daarvoor moet de verhuurder instemmen of moet de rechter dat bepalen. Belangrijke voorwaarden zijn onder meer een hoofdverblijf van minstens twee jaar, een duurzame gemeenschappelijke huishouding en voldoende inkomen om de huur te betalen. Ook mag het verzoek niet alleen bedoeld zijn om vlak voor het vertrek van de huurder snel huurrecht te verkrijgen.

Vader en zoon vroegen pas tijdens het conflict om medehuurderschap, maar onderbouwden volgens de rechter onvoldoende dat zij aan de eisen voldeden. Bovendien is de woning bestemd voor 55-plussers; de 38-jarige zoon komt daar volgens de rechter niet voor in aanmerking. Die leeftijdsgrens geldt niet automatisch voor alle huurwoningen. De uitspraak is voorlopig, maar de rechter achtte het waarschijnlijk dat een gewone procedure tot beëindiging van de huurovereenkomst zou leiden.