Zonder water stroomt er niets meer

In dit artikel:

Charlotte Mutsaers, inmiddels tachtig-plus, publiceert met Moet dwalen weer een eigenzinnige roman waarin kleinse momenten grote verschuivingen teweegbrengen. Op de openingspagina’s ontwricht één woord de natuur: een rivier is opgedroogd, een beeld dat als waarschuwing fungeert. Een stel loopt in het bos bij Métabief in de Franse Jura; die plek en de verdorde rivier illustreren hoezeer water — letterlijk en figuurlijk — nodig is om lijf en geest levend en alert te houden.

De boekhouding van Mutsaers is hier speels en opstandig: ze gebruikt subtiele taalspelletjes en scherp observerende scènes om een groter thema door te laten klinken. De droogte fungeert niet alleen als landschappelijk detail maar als metafoor voor verminderde beweeglijkheid van denken en voelen. Daarmee legt de roman een verband tussen natuurprocessen en innerlijke vitaliteit.

Moet dwalen past in Mutsaers’ traditie van geestige, licht anarchistische vertellingen die reflectie oproepen zonder moraliserend te worden. Voor lezers die haar ironie en liefde voor precieze beelden waarderen, biedt de nieuwe roman opnieuw herkenning en verrassingen — en een waarschuwing dat het ontbreken van levensmiddelen als water ook de geest kan uitdrogen.