Zo is het volgens schrijver Félicia Viti om verliefd te zijn: je ziel ligt op straat
In dit artikel:
Félicia Viti’s debuutroman Het verticale meisje vertelt in scherpe, lichamelijke taal het verhaal van een obsessieve, destructieve liefdesrelatie in hedendaags Parijs. De naamloze vertelstem wordt op een zondagmiddag verliefd op L., een fragiel en ongrijpbaar meisje dat ze eerst letterlijk van achteren aanschouwt; die eerste indruk zet direct de toon: verlangen vermengd met fascinatie voor het lichamelijke en het vuile. Wat begint als hevige passie ontaardt snel in jaloezie, geweld en wanorde: nachtclubs, cocaïne, andere geliefden, straatruzies en slaan wisselen seks en tederheid af, maar tonen vooral de grenzen van intimiteit als machtsspel.
De roman past in een traditie van expliciet queer proza — recensenten horen echo’s van Maggie Nelsons en Carmen Maria Machado — en kiest doelbewust voor onmiddellijke, onafgevlakte binnenkamers van lesbische liefde zonder verontschuldigingen of beschouwingen van buitenaf. Viti gebruikt korte, poëtische zinnen om de “intieme terreur” van zo’n relatie te vangen; het corpus van het boek is lichamelijk, soms gewelddadig, altijd intens.
Parijs functioneert als contrasterend decor: romantische culturele associaties botsen met het ruwe achttiende arrondissement waar L. woont, vol viswinkels, sekswerk en vuilnis. De setting wordt verder verankerd in recente geschiedenis — lockdowns en de brand in de Notre-Dame sluipen het verhaal binnen — waardoor de ruïne en verval niet alleen tussen de geliefden maar ook in de stad voelbaar zijn. De vertelstem worstelt met fantoomliefde: nadat de relatie eindigt ziet ze in de stad overal de plekken waar L. ontbreekt, en ervaart ze alles als kunstmatig decor.
Motieven van leegte en gaten – in stoeptegels, lichamen en herinneringen – doorlopen de roman. Terugkeer naar Corsica, waar ze opgroeide en haar vader woont, brengt de verteller tegenover patriarchale verwachtingen en eigen onzekerheden te staan; schrijven wordt ondanks het misprijzen van haar vader een noodzakelijke manier om het leven te verwerken. Uiteindelijk erkent ze dat de geliefde deels een gecreëerde droom was en dat de relatie tegelijk bevuild en authentiek was: een ervaring die haar voorgoed verandert.
Het verticale meisje is een compact, rauw portret van liefde als vernietiging en transformatie — een knap literair debuut dat zowel lichamelijkheid als literaire voice inzet om queer verlangen en verlies te verkennen.