Zijn wij verslaafd aan vechten?

In dit artikel:

Een verre bekende van de auteur begint met het fokken van honden — specifiek vechthonden — om inkomen te genereren omdat hij geen vaste baan heeft, geen vangnet van sociale zekerheid en bang is voor schulden, deurwaarders en een ontnemende rechter. De schrijver schetst hoe armoede en hoge lasten mensen tot wanhopige keuzes drijven: van drugshandel tot het uitbuiten van kwetsbaren, en in dit geval het starten van een hondenteelt die moreel en juridisch problematisch kan zijn.

Tegelijkertijd verwoordt de auteur een diep wantrouwen jegens de overheid: niet als beschermer maar als een macht die regels oplegt zonder mededogen en burgers in slachtoffers verandert. In contrast met een ideaal waarin de staat zou helpen, voelt deze persoon zich beknot en gedwongen om risico’s te nemen om te overleven.

Dit lokale verhaal wordt verbonden met een recentere, internationale zorg: de afgelopen dagen zijn er hevige bombardementen geweest in Iran, waarbij onschuldige mensen en dieren zwaar getroffen zijn. De auteur betreurt het lijden van flora en fauna en verlangt naar een wereld zonder geweld, waar noch mensen noch dieren als middelen voor strijd worden ingezet.

Persoonlijke noot: de schrijver noemt zijn eigen huisdieren (hond Sietse en katten Kees, Stanislav en Cedomir) en sluit af met een pleidooi voor een einde aan de oorlog en meer medemenselijkheid richting mensen en dieren.