Zijn werkloze Walen allemaal fraudeurs?

In dit artikel:

7 januari 2026 — In Verviers trok de Waalse journalist Christophe Deborsu met zijn documentaire Sans boulot: Tous fraudeurs? door de Rue de Dison, een van de armste straten van België, en sprak met mensen die van een uitkering leven. Hij portretteert onder anderen Jacqueline, al acht jaar arbeidsongeschikt en aandoenlijk nuchter over werk (“Ik zie mijzelf niet meer zo vroeg opstaan”), en Laetitia, alleenstaande moeder van drie die netto 2.676 euro per maand ontvangt en zegt dat werken haar netto minder zou opleveren.

De uitzending op commerciële zender RTL veroorzaakte ophef over de taalgrens heen en zette een bredere discussie over sociale zekerheid en vermeende sociale fraude in gang. Liberale kopstukken zoals Georges‑Louis Bouchez reageerden verontwaardigd en gebruikten de beelden om aan te kaarten dat belastinggeld zou weglekken naar misbruik. In Vlaanderen leidden de fragmenten ook tot stereotype reflectie: in een Vlaamse talkshow vond 77% dat de gemiddelde Waal ‘luier’ is dan de gemiddelde Vlaming.

Analisten wijzen er echter op dat Wallonië historisch en economisch anders is gevormd: na de industriële neergang vanaf de jaren zestig/zeventig bleef de werkloosheid er veel hoger dan in Vlaanderen — in Verviers is iets meer dan de helft van 15‑ tot 64‑jarigen aan het werk. Experts waarschuwen dat sociale fraude uitzonderingen betreft en dat de documentaire vooral uitwassen in de verf zet, wat tot te snelle en veralgemenende conclusies kan leiden.