Zijn we niet collectief verslaafd geraakt aan slecht nieuws?

In dit artikel:

De auteur reflecteert op het voortdurende stroom aan slecht nieuws – oorlog in het Midden-Oosten, de verslechterende situatie in Oekraïne, klimaatcrises en de opmars van populisme en autocratie – en merkt dat zelfs van nature optimistische mensen steeds vaker denken dat het “niet meer goed komt”. Toch zoekt hij houvast in *Kanteltijd* van Jan Rotmans, dat hij dit weekend las.

Rotmans schetst volgens hem niet alleen de vastlopende systemen waar veel mensen inmiddels al van doordrongen zijn, maar vooral een hoopvolle tegenbeweging: een “onderstroom” van burgers, boeren, ondernemers en lokale gemeenschappen die zelf energie opwekken, de natuur herstellen en nieuwe vormen van zorg, onderwijs en democratie uitproberen. Deze initiatieven halen zelden het nieuws, maar zouden juist de basis kunnen vormen voor echte verandering.

De kern van het stuk is dat maatschappelijke omslag niet alleen van politiek of grote instellingen hoeft te komen, maar ook van een verandering in bewustzijn en gedrag van relatief kleine groepen mensen. De auteur verwijst daarbij naar het idee van “Active Hope”: niet passief afwachten op een goede uitkomst, maar handelen alsof een betere toekomst mogelijk is. Zijn boodschap: de belangrijkste vraag is niet of je optimistisch bent, maar of je gelooft dat verandering van onderop nog op tijd kan komen voordat klimaat, conflict en maatschappelijke ontwrichting ons daartoe dwingen.