Zijn we gestopt met denken over de klimaatcrisis?

In dit artikel:

Een overvolle metrorit van Den Haag naar Rotterdam bij 32 graden vormt voor de schrijver een confronterend voorbeeld van hoe slecht de Nederlandse infrastructuur is aangepast aan extreme hitte. Omdat de metro geen airconditioning heeft en de ramen niet open kunnen, liep de temperatuur tijdens de ruim veertig minuten durende rit gevaarlijk hoog op. Een passagier dreigde onwel te worden; de schrijver vraagt zich af wat er zou gebeuren als de metro ook nog stilvalt.

Volgens de schrijver zullen zulke situaties vaker voorkomen doordat de klimaatcrisis sneller en zichtbaarder toeslaat. Eurostar laat daarom treinen bouwen die bij temperaturen tot 55 graden moeten blijven functioneren, terwijl de NS voorlopig een goedkopere aanpak hanteert: bij temperaturen boven de 30 graden kunnen treinen uitvallen. Daardoor dreigt het nieuwe zomerabonnement voor reizigers weinig waarde te hebben.

De hitte is volgens de auteur slechts één symptoom. Bosbranden worden heviger en komen inmiddels ook dichter bij Noord-Europese landen, terwijl droogte, oversterfte en afgelaste evenementen steeds vaker met extreem weer samenhangen. In het Verenigd Koninkrijk wordt zelfs gesproken over een verbod op wegwerpbarbecues vanwege het brandgevaar. Daarmee contrasteert de schrijver de huidige situatie met Mark Ruttes eerdere pleidooi om Nederlanders te laten barbecueën en klimaatbeleid niet te ver te laten doorschieten.

De grootste zorg van de auteur is echter de geringe aandacht voor de klimaatcrisis in het Nederlandse publieke debat. Bij Joop, de Volkskrant en het Parool ziet de schrijver deze zomer nauwelijks opiniestukken over het onderwerp. Alleen de Amsterdamse wethouder Lian Heinhuis waarschuwt voor de collectieve gevolgen van individueel aircogebruik: warmte die uit de ene woning wordt afgevoerd, kan het probleem elders verergeren.

De schrijver vermoedt dat klimaatnieuws en -opinies worden verdrongen door andere onderwerpen, klimaatmoeheid of de dominante rechtse opinievorming. Rechts zou actiever publiceren, terwijl linkse commentatoren vooral reageren op rechtse standpunten. Onder verwijzing naar filosofie-influencer Marie Robert en Hannah Arendt benadrukt de auteur dat juist in moeilijke tijden gezamenlijk blijven denken, vragen stellen en schrijven noodzakelijk is. De stilte rond de klimaatcrisis is volgens de schrijver daarom geen teken dat er niets meer te zeggen valt, maar dat het onderwerp opnieuw en indringender besproken moet worden.