Zijn schandaaldocu's over Ferry Doedens en Lil Kleine meeslepend of simpelweg onethisch?
In dit artikel:
Nederlandse praatprogramma’s en radiostations reageerden verontwaardigd op de nieuwe docuserie Ferry Lost, die het verval van ex-soapacteur Ferry Doedens volgt. Critici noemen het onethisch dat een duidelijk worstelende dertiger — inmiddels naaktmodel, open over middelengebruik en met grote cryptoverliezen (ongeveer €50.000) — zo rauw in beeld wordt gebracht zonder dat makers hem ‘tegen zichzelf’ beschermd zouden hebben. Presentator Gordon sprak van het overschrijden van een grens; op sociale en tv-platforms werd stevig gedebatteerd over de grenzen van nieuwsgierigheid en exploitatie.
Achter de camera staat producent Sascha Visser. Hij zegt aanvankelijk te hebben willen volgen gedurende twaalf maanden, maar het filmen stopte twee keer toen er geen verbetering in Doedens’ situatie kwam; er werd volgens hem ook hulp ingeroepen. In de serie is Doedens korte tijd in een afkickkliniek, maar hij vertrekt weer omdat het hem niet bevalt. De reeks bevat geen duidelijke afronding: een geplakte montage eindigt zonder catharsis, waarna Doedens de vertoning lacherig verlaat — een beeld van iemand die de regie kwijt is.
De controverse past in een bredere discussie over sterrendocumentaires. Makers volgen al jaren polariserende BN’ers zoals Boef en Lil Kleine, maar ook geliefde artiesten. John Appel — maker van de klassieke André Hazes-film Zij gelooft in mij — benadrukt dat filmmakers ethische keuzes kunnen en moeten maken: je kunt schadelijke uitspraken weglaten en niet alles hoeven te tonen. Tegelijkertijd vindt hij dat verslaving een legitiem documentair onderwerp kan zijn, mits het niet alleen draait om het neerzetten van iemand als zielig en hulpeloos. Voor Appel is authenticiteit cruciaal: geen enscenering, geen herhaling, en de maker moet de regie houden.
Visser is niet onbekend met controverse: hij maakte eerder documentaires over rapper Jorik “Lil Kleine” Scholten, onder wie ook recent materiaal (Geen rem) viel. Lil Kleine werd in 2025 veroordeeld voor mishandeling uit 2022; Visser zegt getwijfeld te hebben maar koos uiteindelijk voor nieuwsgierigheid boven terughoudendheid. Ook bij die producties speelde de vraag welke beelden van naasten — zoals zijn zoontje — getoond mogen worden; Visser zegt materiaal op verzoek van betrokkenen te hebben geschrapt.
De kern van de discussie is een moreel dilemma: wanneer is een documentaire nieuwsgierige journalistiek of empathische portrettering, en wanneer wordt het sensatiezucht en uitbuiting? Ferry Lost en de nieuwste afleveringen van Geen rem (beide op Amazon Prime) zetten die grens opnieuw onder de loep, terwijl makers, media en publiek zoeken naar een balans tussen fascinatie en verantwoordelijkheid.