Zij kregen tattoospijt: 'In die mooie roos zag ik al snel een creepy gezichtje'
In dit artikel:
Drie vrouwen vertellen hoe hun tatoeages door de jaren heen betekenis kregen, maar ook problemen en twijfel opleverden — en hoe ze daarmee omgaan.
Chanice Janssens (33) liet haar eerste tattoo rond haar zestiende zetten: het woord "cherish" bij haar bikinilijn. Hoewel ze nog steeds achter de tekst staat, betreurt ze het grove lettertype en de zichtbare plek. Later liet ze sierlijkere teksten op haar ribben en bloemen in nek en rug zetten; die laatste maakte ze destijds als onderdeel van verwerking na misbruik. Waar die tatoeages haar ooit hielpen, roepen ze nu vooral negatieve herinneringen op. Weglaseren schrikt haar af vanwege haar getinte huid (risico op witte plekken), pijn en tijdsinvestering; coveren ziet ze ook niet zitten omdat dat tatoeages donkerder en groter maakt. Ze compenseert praktisch: hogere bikinibroekjes en spiegelmomenten. Andere tattoos — Latijnse tekst met veer, Romeinse cijfers voor haar broer, een naald en edelsteen uit een Mexicaanse ceremonie, en een sterretje op de hiel — koestert ze wel, omdat ze positieve verhalen of symboliek dragen. Een sleeve wilde ze vroeger; in haar huidige leven en werk (gala’s, een missverkiezing) past dat niet meer.
Cindy Schrikkema (53) worstelde met de uitvoering van een zorgvuldig bedacht ontwerp dat zij elf jaar geleden liet zetten voor haar drie kinderen: drie rozen met namen in de steeltjes. Na verloop van tijd werden de namen onleesbaar en zag ze een “creepy” gezicht in een van de bloemen. Laser verwijderen vond ze riskant en duur, vooral gezien eerdere littekenvorming. Ze koos voor een cover-up door een getalenteerde tatoeëerder in Turkije: madeliefjes, een vlinder en een ijsvogel maakten het stuk mooier en camoufleerden zelfs een litteken. Voor haar kinderen heeft ze kleine stippen langs de ruggengraat, die ze aanpaste toen er kleinkinderen bij kwamen. Cindy blijft bewuste keuzes maken en is actief bezig met nieuwe tattoos; binnenkort laat ze een tekst bij een wolvenkop zetten, met plannen voor een kraai en bloemen.
Wilhelmina Zuijderduijn (35) heeft haar huid vrijwel volledig getatoeëerd en heeft flink geëxperimenteerd met bedekken. Haar eerste tattoo op vijftienjarige leeftijd was een Chinees teken voor “moeder”, later veel meer werk. Na verbreking van familiebanden en relaties besloot ze portretten en verwijzingen naar haar moeder en zus te coveren of letterlijk door te krassen. Religieuze tattoos die ooit bij haar zoektocht naar acceptatie pasten, liet ze ook verwijderen of bedekken. Ze geeft de voorkeur aan cover-ups en zogenaamde blast-overs boven laser: die zijn vaak donkerder en minder verfijnd, maar voor haar vormt het geheel nog steeds een design en identiteit. Ze verzamelt nieuwe werken — vandaag nog een kalkoen — en gebruikt tattoos ook als marker van veranderde relaties en levensfases.
Kortweg tonen de verhalen hoe tattoos zowel troostgever als last kunnen zijn: van tienerkeuzes en rouwverwerking tot relationele breuken en esthetische spijt. Veel terugkerende thema’s zijn plek en stijlkeuze, veranderende lichaamsvorm, de beperkingen en risico’s van laseren bij een getinte huid, en de creatieve oplossingen (cover-ups, nieuwe ontwerpen) die mensen vinden om herinneringen en fouten te transformeren.