Zieke praktijken op Facebook: massadonoren misbruiken wensouders terwijl Den Haag wegkijkt
In dit artikel:
Online plekken waar wensouders via Facebook en oproepjes op zoek gaan naar zaaddonoren zijn volgens het artikel uitgegroeid tot een risicovolle en vaak misleidende omgeving. Mannen presenteren zich als donoren of weldoeners, maar sommige blijken massaal te doneren, te liegen over hun aantal kinderen en vrouwen te manipuleren — in één beschreven geval leidde dat zelfs tot seks onder dwang.
Het verhaal van Laura en Femke illustreert het probleem concreet. Een man, aangeduid als ‘S.’, beloofde zelfinseminatie en beweerde maar een handjevol donorkinderen te hebben. Nadat herhaalde pogingen mislukten, voelde het stel zich uiteindelijk gedwongen tot seks met hem. Een DNA-onderzoek in het ziekenhuis toonde later aan dat hij waarschijnlijk tientallen kinderen had verwekt, veel meer dan hij had opgegeven.
Stichting Donorkind waarschuwt dat dit geen geïsoleerde incidenten zijn. Voorzitter Ties van der Meer noemt ook nepwebsites en valse profielen die puur zijn opgezet om zoveel mogelijk te kunnen doneren. De stichting pleit voor een landelijk donorregister om overzicht en traceerbaarheid te bieden. Volgens het artikel blokkeert de Nederlandse overheid echter wettelijke stappen: oud-minister Ernst Kuipers zou in 2023 een register hebben afgewezen vanwege bezwaren rond privacy en inmenging in de persoonlijke levenssfeer.
Specialisten uit het veld raden wensouders aan veelvoorzichtiger te zijn: platform Priamos’ Michiel Aten adviseert langzaam opbouwen van vertrouwen en letten op het onderbuikgevoel. Sara Coster van Meer dan Gewenst ontwikkelde een vragenspel voor intakegesprekken en benadrukt dat contact en screening geen eenmalige handelingen moeten zijn, maar structureel en verdiepend. Van der Meer stelt dat het afdwingen van regelmatig contact tussen donor en gezin een massadonor zou ontmoedigen en benadrukt het belang van het recht van kinderen om hun biologische vader te kennen: "Elk kind heeft er recht op te weten wie zijn biologische vader is."
Kortom: het gebrek aan regelgeving en toezicht op informele donorpraktijken brengt kwetsbare mensen in gevaar. De voorgestelde remedies zijn een landelijk register, strengere screening en structurele afspraken tussen donor en gezin; zonder overheidsingrijpen blijven deze oplossingen grotendeels aan de betrokken burgers en organisaties zelf.