Zending en evangelisatie zijn geen hobbyprojecten voor enthousiastelingen

In dit artikel:

De christelijke gemeente moet niet alleen gericht zijn op eigen opbouw, maar ook actief het Evangelie verkondigen en nieuwe gemeenten helpen ontstaan. Vanuit Lukas 4:43 en Mattheüs 28:19 wordt betoogd dat Jezus Zijn volgelingen uitzond om mensen uit alle volken te bereiken.

De auteur, die vanuit een gereformeerde gemeente in een gesloten land werkt, merkt dat binnen de gereformeerde gezindte veel aandacht uitgaat naar prediking, sacramenten, catechese, verenigingswerk en pastorale zorg. Die activiteiten zijn belangrijk voor geestelijke groei, maar mogen volgens hem geen einddoel worden. Ze moeten gemeenteleden juist toerusten om missionair te leven.

Als voorbeeld noemt de auteur een ontmoeting van zendeling Hudson Taylor met een Chinese christen. Die vroeg waarom Taylor pas na honderden jaren was gekomen om het Evangelie te verkondigen. De vraag onderstreept volgens de auteur dat dagelijks mensen sterven zonder te weten dat zij zondaren zijn, maar ook zonder te horen van Gods vergeving door Jezus Christus. Daarom zijn evangelisatie en zending een gezamenlijke opdracht van de gemeente én een persoonlijke verantwoordelijkheid van ieder gemeentelid.

Gemeenten kunnen die opdracht structureel vormgeven door zending en evangelisatie een vaste plaats te geven in gebed, prediking en catechese. Ook kunnen predikanten en kerkenraden gemeenteleden toerusten, cursussen stimuleren, projecten in binnen- en buitenland steunen en hiervoor geld vrijmaken. Zo wordt de gemeente niet alleen opgebouwd, maar ook voorbereid om daadwerkelijk uit te gaan en het Evangelie te delen.