Zelfs vijfduizend euro premie kreeg amper 945 Syriërs weg, en nu schiet de rechter het beleid van Van den Brink (CDA) lek

In dit artikel:

De Raad van State heeft woensdag geoordeeld dat het Nederlandse beleid voor asielaanvragen uit Syrië onvoldoende is gemotiveerd. Aanleiding was de zaak van een Palestijn uit Syrië die eind 2023 asiel aanvroeg. Hij had in 2014 tijdens het regime van Bashar al-Assad gevangen gezeten vanwege een protest. Zijn aanvraag werd afgewezen, eerst door toenmalig minister David van Weel en later door diens opvolger Bart van den Brink. Zij wezen onder meer op het volgens hen lagere niveau van willekeurig geweld in Syrië.

Volgens de hoogste bestuursrechter mag bij de beoordeling echter niet alleen naar geweld worden gekeken. Ook de humanitaire omstandigheden en de gevolgen van de jarenlange oorlog en het Assad-regime moeten worden meegewogen, zoals Europese asielregels voorschrijven. Daardoor kunnen afwijzingen die uitsluitend op het huidige landenbeleid zijn gebaseerd voorlopig niet zonder meer standhouden. Van den Brink heeft laten weten de uitspraak te bestuderen.

Het artikel plaatst de uitspraak in de bredere discussie over terugkeer naar Syrië. Hoewel Den Haag delen van het land eerder weer veilig noemde en financiële steun bood voor vrijwillige terugkeer, keerden volgens het artikel in 2025 slechts 945 Syriërs met overheidssteun terug. De vertrekpremie bedroeg tijdelijk 5.000 euro per volwassene en 2.500 euro per kind; een gezin met twee volwassenen en twee kinderen kon daarmee maximaal 15.000 euro ontvangen.

De auteur bekritiseert de regering, de Raad van State, asieladvocaten en VluchtelingenWerk en stelt dat zij terugkeer en uitzettingen bemoeilijken. VluchtelingenWerk verwelkomde de uitspraak juist, omdat volgens de organisatie ook humanitaire omstandigheden bepalend zijn voor de veiligheid van terugkeer. Asieladvocaat Wil Eikelboom vond dat de IND het beleid eerder correct had moeten toepassen. De minister moet daarnaast 1.868 euro aan proceskosten vergoeden.

Het opiniërende slot van het artikel pleit voor een volledig andere koers: minder instroom, het schrappen van vertrekbonussen en terugkeer van afgewezen asielzoekers. Daarbij wordt betoogd dat Nederland meer afstand moet nemen van Europese regels en internationale verdragen die volgens de auteur de nationale zeggenschap over het asielbeleid beperken.