Zelfs in het veilige Nederland ben ik toch iedere dag in Gaza

In dit artikel:

Hamed, die in Gaza is geboren en opgegroeid, vertelt in het laatste deel van zijn vierdelige reeks hoe hij na maanden oorlog Gaza kon verlaten. Terwijl de grensovergangen gesloten bleven, raakte hij steeds verder uitgeput en gaf hij de hoop op evacuatie op. Tot hij onverwacht via UNICEF werd gebeld.

Onder dekking van de nacht vertrok hij vanaf het UNICEF-kantoor richting Rafah. De reis via de transitbus naar Jordanië duurde drie dagen; hij sliep meer dan 72 uur niet. Onderweg zag hij voor het eerst grote delen van het Palestijnse landschap, juist op het moment dat hij zijn land moest verlaten. De evacuatie bracht fysieke veiligheid, maar betekende ook dat hij zijn ouders, familie en vrienden achterliet zonder te weten of hij ooit zou kunnen terugkeren.

In Nederland is het directe gevaar verdwenen, maar Hamed ervaart een tweede oorlog: de psychologische nasleep van wat hij heeft meegemaakt. De stilte en veiligheid voelen desoriënterend en maken plaats voor leegte, mentale uitputting en een gebrek aan de creatieve gedrevenheid die hem in Gaza overeind hield. Daar werkte hij als filmmaker en legde hij met zijn camera het dagelijks leven en de veerkracht van mensen vast.

Ook vanuit Nederland blijft hij intensief contact houden met Gaza. Hij vraagt familie en vrienden dagelijks naar water, voedsel en veiligheid. De beelden die hij op harde schijven meenam, vormen tegelijk een last en een manier om verbonden te blijven. Hij werkt aan documentaires en foto-exposities in Europa, omdat hij wil voorkomen dat Palestijnen worden gereduceerd tot cijfers en nieuwsbeelden. Voor Hamed betekent overleven niet het einde, maar de blijvende verantwoordelijkheid om te vertellen wat de oorlog met hem en zijn gemeenschap heeft gedaan.