Zelfs een Stradivarius heeft af en toe stilte nodig

In dit artikel:

Ellen van Lelyveld reageert op Noa Wildschuts cultuurdagboek en maakt zich zorgen over het uitermate veeleisende leven van de musicus. Wildschuts schema leest volgens haar als een “ontplofte intercity”: optredens en repetities in Berlijn, Enschede, Hilversum, Someren en het Concertgebouw, zoom-vergaderingen, koffers en zelfs jeugdherbergen zonder wc‑papier — en tussendoor nog dochter zijn bij haar ouders. Naast die buitenkant wijst Van Lelyveld op constant onderhoud: speelconditie, repertoire en ziel moeten worden gekoesterd, tegelijk moet er nieuw programma worden opgebouwd. Ze vraagt zich af waarom er geen organisatie is die logistieke rompslomp en vervoer voor klassieke musici regelt zoals dat bij popartiesten vanzelfsprekend is.

Jos Kessels sluit aan bij Alexander Rinnooy Kans oproep voor meer productieve dialoog, maar vindt die voorstellen ontoereikend. Dialoog is volgens hem een vaardigheid die systematisch geoefend moet worden — een ambacht à la Socrates — en niet alleen een set algemene richtlijnen of vroegtijdige betrokkenheid van jongeren.

Johanna Wentholt vraagt bij de rubriek Teruglezen om consequente vermelding van vertalers. Naar aanleiding van een interview met Christien Brinkgreve merkt ze op dat de gebruikte foto de indruk wekt dat Brinkgreve een specifieke Nederlandse vertaling las die toen nog niet bestond, en wil voortaan ook de naam van de vertaler naast de auteur zien.