Zeg lullo, die VVD van je is juist tantu-links!
In dit artikel:
De schrijver richt zich cynisch tot jonge erfgenamen en VVD‑aanhangers en stelt dat de partij die ooit vermogen en ondernemers zou beschermen, inmiddels juist grote vermogens en privileges via beleid aftroggelt. Centraal in de kritiek staan recente fiscale ingrepen en het migratiebeleid: Box 3 wordt genoemd als het nieuwe instrument waarmee spaargeld, aandelen, crypto en zelfs schenkingachtige collegebetalingen door de Belastingdienst worden belast, met als illustratie de claim dat zo’n 36% van winst of opbrengst naar de staat kan verdwijnen. Ook vastgoedvermogen — van studentenkotjes tot villa’s in Laren, Wassenaar of buitenlands bezit — krijgt volgens de auteur een hogere fiscale aanslag, naast gemeentelijke heffingen die dure huizen jaarlijks tienduizenden euro’s kosten.
Naast belastingen klaagt de auteur over grote instroom van migranten en gezinshereniging, waarbij de komst van asielzoekers en opvanglocaties in chique dorpen (als voorbeeld Wassenaar) wordt voorgesteld als directe overlast en concurrentie voor huisvesting. Dat zou leiden tot veranderde buurtprofielen, zorgen over veiligheid en waardeverlies, en een argument om familiebezit te verkopen of te verhuizen naar belastingparadijzen zoals Dubai.
Gevolgen die in het stuk benadrukt worden: studenten en jongvolwassenen kunnen minder gemakkelijk een eigen woonruimte betalen, sociëteiten lopen leeg omdat kinderen thuisblijven, en ondernemers of familiebedrijven zien waardes van toegekende aandelen of winsten door fiscale herwaardering aangetast. De schrijver portrayt VVD‑politici als verraders die “meewaaien” met linkse voorstellen, en voorspelt dat de partij straks ook pensioenen en brede middeninkomens aanpakt door die onder vermogen in box 3 te schuiven.
Als reactie adviseert de auteur cynisch commerciële kansen te zoeken in de gaten die het beleid laat: opvang‑ of hotelactiviteiten voor COA, investeren in klimaat‑ of windprojecten of andere sectoren die door politiek gunstig worden geacht. De toon is satirisch en verontwaardigd: de boodschap is dat wie jarenlang op de verkeerde partij stemde en op pappies geld leefde, nu geconfronteerd wordt met fiscale en maatschappelijke veranderingen die hun levensstijl bedreigen.
Kort gezegd: het stuk klaagt dat fiscale hervormingen en migratiepolitiek de rijken en hun kinderen raken, beticht de VVD van verraad richting vermogen‑bescherming en geeft als praktische (en ironische) oplossing om in de nieuwe marktbehoeften te gaan investeren of te vertrekken naar belastingvriendelijke jurisdicties.