Ze zag er precies zo moe uit als te verwachten valt bij een moeder van een valreepbaby met waterpokken

In dit artikel:

Sylvia Witteman beschrijft hoe ze op een bankje in het park naar een ganzengezin kijkt als een moeder met een bakfiets haar waterpokken‑beladen peuter uit de straat haalt. De vrouw, professioneel ogend en druk aan de telefoon over een overname, probeert het kind te vermaken met een iPad terwijl zij een zakelijke call voert. Toen het kind de tablet hard tegen het bankje sloeg, barstte het scherm en moest de moeder, midden in het gesprek, vloeken en haar aandacht delen tussen werk en huilend kind.

Witteman gebruikt de scène als ingang voor een korte reflectie: vroeger hield ze haar kinderen tijdens korte klusjes bezig met een enorme lolly — simpel, plakkerig en praktisch — totdat de eerste iPad hun speelgoed en rommel grotendeels verving. Die digitale verlossing bleek niet zonder nadelen; jaren later hoor je de angst voor ‘schermtijd’ en ‘breinrot’. Haar eigen kinderen groeiden gelukkig redelijk ongehavend op, maar de kapotte iPad in het park illustreert de voortdurende handelingskeuze van moderne ouders: gemak en werkbaarheid versus risico’s en verlies van eenvoudige oplossingen.

De column bekritiseert subtiel de compensaties van tech‑opvoeding en verlangt even terug naar de onhandige, maar betrouwbare middelen van vroeger.