Zangeres Eefje de Visser: 'Sinds ik helemaal doe hoe ík het wil, gaat het allemaal veel beter'

In dit artikel:

Songwriter en zangeres Eefje de Visser (39) zet al zestien jaar stap voor stap haar eigen pad uit in de Nederlandstalige popmuziek. Zondag 12 oktober presenteert ze in platenzaak Concerto haar nieuwste album Vlijmscherp; het vormt een logisch vervolg op vorig jaar verschenen Heimwee. De twee platen horen volgens haar bij elkaar: Heimwee is zachter en akoestischer, Vlijmscherp scherper en elektronischer van klank. De nieuwe tour begint in februari/maart volgend jaar.

De Visser woont al bijna tien jaar in Gent, waar ze samenwoont met haar echtgenoot en muzikale partner Pieterjan Coppejans (40) en hun zoontje Pablo (3). Hun huis is recent verbouwd en heeft zelfs een houten sauna in de tuin — een klein detail dat ze gebruikt om het Belgische bourgondische leven te illustreren. Pieterjan fungeert in de studio als producer/engineer; Eefje schrijft de liedjes en maakt de eerste demo’s, waarna hij de sounds verfijnt. Ze werken bewust met rolverdeling om elkaar niet in de weg te zitten.

Na de Grote Prijs van Nederland in 2009 groeide haar carrière geleidelijk: albums volgden, grotere zalen en prijzen; ze won onlangs haar derde Edison en een Belgische Music Industry Award. Hoewel haar muziek weinig airplay op de Nederlandse radio krijgt, bouwde ze een trouwe internationale schare fans op — van Duitsland en Zwitserland tot Brazilië en zelfs een fan die van Rusland naar haar optredens reist. Ze schrijft in het Nederlands omdat ze zich daarin het meest precies en avontuurlijk kan uitdrukken.

Eefje beschrijft haar werk als een manier om donkere gevoelens om te zetten in iets creatiefs; melancholie en zwaarte zitten in haar repertoire, maar vormen juist de brandstof voor veel van haar songs en liveshows. Op het podium voelt ze zich nu comfortabel en artistiek vrij; haar shows zijn uitgewerkte totaalproducties met choreografie en aandacht voor beeld. Een recent voorval illustreert de intensiteit van haar optredens: tijdens een uitverkochte show in het Amsterdamse Bostheater moest de voorstelling halverwege worden gestaakt toen een noodweer losbarstte, precies terwijl ze over onweer zong — het concert kon gelukkig later gewoon worden hervat.

Politiek geluid brengt ze terughoudend maar weloverwogen: haar liedjes gaan vooral over intieme, menselijke thema’s, maar zo nu en dan maakt ze een statement. Op festivals gebruikte ze bijvoorbeeld beelden die verwijzen naar protesten tegen het geweld in Gaza; ze voelt wel een verantwoordelijkheid maar wil niet eenzijdig tweets of uitspraken doen die alleen maar haar eigen bubbel bevestigen.

Privé en financieel staat ze er stabieler voor dan in het begin van haar carrière. De eerste jaren verdiende ze weinig, maar dankzij tourinkomsten, auteursrechten en het feit dat ze en Pieterjan samenwerken en toeren, staat de huishoudboekje nu beter. Tegelijk pleit ze ervoor dat de muziekindustrie eerlijker en openlijker over verdeling van inkomsten praat.

Moeder zijn combineert ze met werken: tijdens eerdere tournees namen ze een nachtoppas mee zodat haar baby bij haar kon blijven. Ze geniet van het ouderschap, wil mogelijk nog een tweede kind, maar wil niet dat moederschap haar identiteit volledig bepaalt. In Gent voelt ze zich gesetteld; de lokale cultuur past bij haar rustige kant, al blijft ze bij Nederlanders in taal en houding zichtbaar Nederlandser.

Praktisch: Vlijmscherp wordt op 12 oktober gepresenteerd in Concerto (12.30 uur). De nieuwe tour start februari/maart volgend jaar.