Youngadultboek "De bron" brengt oude verhalen in een klimaatbewust jasje

In dit artikel:

Marco Kunst gebruikt zijn nieuwste roman De bron om hedendaagse grote vragen — vooral over onze relatie met de aarde — aan te pakken via oeroude verhalen. Het verhaal begint op een regenachtige hoogvlakte in Turkije, waar de jonge Nour met haar ouders is voor geologische boringen. Zij volgt echter een stem die haar naar een oude, stervende godin leidt: Gaia, de personificatie van de aarde. Gaia vraagt Nour water uit een levensbron te halen omdat de wereld door menselijke handelingen steeds zwakker is geworden.

Nour trekt, vergezeld van de geitenhoeder Omar, op een mythische reis die langs verschillende culturen voert: droomliederen van Australische Aboriginals, paardennomaden uit Kazachstan, het labyrint met de Minotaurus uit Griekenland, Noorse sagen en zelfs de hof van Eden. In elk verhaal krijgt Nour morele opdrachten die tonen of mensen werkelijk een muur hebben opgetrokken tussen zichzelf en de natuur. Haar keuze in Eden — het plukken van de verboden vrucht, zonder tussenkomst van een slang — illustreert het boek's visie op menselijke nieuwsgierigheid en ongehoorzaamheid.

Kunst, die eerder over klimaatverandering schreef in De macht van Algas en Vuile handen, belicht nu dezelfde problematiek via mythologie: goden zijn in zijn vertelling menselijk, veeleer ambivalent dan onmiskenbaar goed. De mythen bieden naar zijn inzicht nog steeds waardevolle lessen over menselijk gedrag, verleidingen en de oorsprong van ideeën, en ze tonen parallellen met Bijbelse motieven (zoals de levensboom of de zondvloed). De verhalen fungeren als vage reflecties van een diepere waarheid — mythische beelden die inzicht en verlangen naar een groter verhaal oproepen.