Yesilgöz is de tikkende tijdbom van dit kabinet

In dit artikel:

Nog voordat Rob Jetten kon zeggen wie welke ministerspost zou krijgen, had Dilan Yesilgöz die al verdeeld — volgens de auteur het symbool van hoe dit kabinet werkelijk functioneert. Formeel staat Jetten straks op het bordes als premier, maar politiek voert Yesilgöz de regie; zij zou bepalen, Jetten mag de rol spelen.

De kritiek is scherp: Yesilgöz zou niet willen samenwerken maar opleggen, waardoor de belofte van een “nieuwe bestuurscultuur” volgens de schrijver van tafel is. Het kabinet zou in feite een VVD-kabinet zijn met D66 en CDA als volgauto’s: D66 mag meedoen zolang het VVD-beleid uitvoert en het CDA levert alleen legitimatie en extra zetels, zonder eigen profiel of invloed.

Voor D66-kiezers is dat pijnlijk, aldus het stuk: velen stapten over naar Jetten op zoek naar een progressief alternatief, maar het regeerakkoord zou vrijwel een kopie zijn van het VVD-verkiezingsprogramma — asiel, veiligheid, economie en Europa ademen volgens de auteur Yesilgöz. GroenLinks-PvdA is eerder door Yesilgöz weggezet als staatsgevaarlijk, en nu zou zij plots een hand uitsteken; Jesse Klaver waarschuwt daarom om die hand niet te zien als een blanco cheque.

De columnist vergelijkt Yesilgöz stijl- en strategiegewijs met Geert Wilders in een VVD-jasje: harde lijn, vijandbeelden en weinig ruimte voor compromissen, maar met het extra gevaar dat instituties haar wel serieus nemen. Conclusie: noem het geen Kabinet Jetten I maar Kabinet Yesilgöz I — een kabinet gestuurd door één persoon die controle boven samenwerking stelt, en daardoor zelf de zwakste schakel zou zijn.