Woningnood in één absurd gebouw: België mag bouwen, Nederland loopt vast in regels

In dit artikel:

Een appartementencomplex op de grens van Nederland en België vormt volgens het artikel een voorbeeld van de verschillen in bouwbeleid. Aan de Belgische kant zouden extra woningen zonder grote problemen kunnen worden gerealiseerd, terwijl een vergelijkbaar plan aan Nederlandse zijde vastloopt door vergunningprocedures, milieuregels, stikstofnormen en andere eisen. De auteur gebruikt dit contrast als illustratie van de Nederlandse woningnood en bestuurlijke bureaucratie.

Aanleiding zijn schriftelijke vragen van Kamerlid Mona Keijzer aan minister van Volkshuisvesting Elanor Boekholt-O’Sullivan. Volgens het artikel erkent de minister dat de opeenstapeling van regelgeving woningbouw kan belemmeren. Een volledig overzicht van alle regels die projecten vertragen, noemt zij echter niet uitvoerbaar. De auteur ziet dat als bewijs dat de overheid haar eigen regelgeving niet meer kan overzien.

Het stuk verbindt de bureaucratie aan problemen van starters, jonge gezinnen, gescheiden ouders en ouderen die geen geschikte woning kunnen vinden. Ook wordt het argument dat Nederland te weinig ruimte heeft ter discussie gesteld: volgens de auteur is vooral bestuurlijke verstopping het probleem.

Als oplossing pleit het artikel voor vergaande deregulering, waaronder het schrappen van welstandscommissies en volgens de auteur doorgeschoten milieu- en stikstofeisen. Ook stelt het een systeem voor waarbij bouwplannen automatisch worden goedgekeurd als de overheid niet binnen vier weken zwaarwegende bezwaren aantoont. Het artikel sluit af met een politieke oproep om sneller woningen te bouwen en met meerdere fondsenwervende oproepen voor De Dagelijkse Standaard.